Welkom iedereen op mijn weblog.

Al een ruime tijd is mijn weblog actief. Echter doordat web-log.nl verhuisd is naar weblog.nl zijn er de nodige problemen opgetreden en is mijn weblog een tijd offline geweest. Maar ik ben weer online,  al zullen er hier en daar nog wel wat technische (lees lay-out) foutjes in zitten. Maar dat mag de pret niet drukken hoop ik?!

Waarom heb ik deze weblog aangemaakt? De naam zegt het al in “kaatjesms”:

• het gaat over mij (kaatje)
• en mijn mini stoma ofwel malone stoma (ms)
• maar ook over mijn leven met multiple sclerose (MS)

Aanvankelijk heb ik dit weblog aangemaakt omdat ik een Malone Stoma kreeg en mijn ervaringen omtrent dit ‘onbekende type stoma’ wilde delen met anderen. Inmiddels is het weblog uitgegroeid tot een soort van online dagboek. Het gaat namelijk ook over mijn ‘ups- en downs’ met mijn MS (van het begin tot aan nu) en daarnaast gewoon ook over de ‘dagelijkse’ beslommeringen in mijn leven.

En of dit voor anderen interessant is om te lezen; geen idee maar dat mag ieder voor zich uitmaken. Voor mij lucht het op om dingen van me af te schrijven en misschien dat ik er, bewust of onbewust, nog een ander mee help. Hoe dan ook veel leesplezier gewenst!

Groetjes Karen

P.S Ik zou het leuk vinden als jullie berichtjes achterlaten!

Het lijkt heel decadent zo in de titel maar dat is het helaas niet. Zoals velen van jullie weten is Erik voor zijn werk afhankelijk van een auto. Nu moest hij deze week eigenlijk nog 3 dagen werken (ik heb lekker vakantie) maar dat liep toch wat anders. Toen ik maandagochtend uit bed was, ontbijt gemaakt had en mezelf geïnstalleerd had op de bank kwam Erik binnen wandelen. Erg vreemd want hij was toch aan het werk? Bovendien had ik geen auto horen komen aanrijden dus waar kwam Erik dan zo ineens vandaan? Wat bleek nu; op weg naar een ‘nieuwe’ (hij was daar nog niet eerder geweest) school heeft hij een aanrijding gehad. Gelukkig mankeert hij, op wat blauwe plekken en spierpijn na dan, niets. Maar de auto is total loss. Hij had zijn baas gebeld, die heeft hem opgehaald en thuis afgezet en maar gelijk voor de komende 2 dagen ziek gemeld. Heel aardig van hm maar ontzettend balen dus van de auto. Helemaal omdat die nog maar net een maand oud was, maar ook omdat dit wel een probleem is. Erik kan niet zonder auto dus moet er weer een nieuwe komen wat weer betekent dat mijn banksaldo (wat we eigenlijk ‘gereserveerd’ hadden voor het verlies van de flat) weer daalt. Maar ja, het is niet anders. En ik moet wel zeggen dat ik liever blikschade heb dan dat ik Erik helemaal in de kreukels ligt. En ergens vond ik het heel knap van mezelf dat ik daar zo rustig onder wist te blijven.

Helaas was dat maar tijdelijk want, zoals ook uit het NPO naar voren kwam, heeft de info bij mij langer nodig om door te dringen. Want nadat Erik thuis was en het e.e.a. geregeld had met de verzekering enz. zijn we gaan speuren naar een nieuwe auto. Op zich beviel de Citroën Berlingo goed dus via internet zijn we op zoek gegaan naar een goedkoop tweedehandsje. Nu vonden we er wel eentje maar wel met een (naar onze mening dan) spuuglelijk geel kleurtje en groen/ beige achtig interieur. Maar ja, we waren het er allebei wel over eens dat dat nu net iets was waar we nu geen prioriteit aan hadden; rijdend vervoer waar de rolstoel rechtop in kan gaat toch echt even voor. Dit was ook weer een vijfpersoonsuitvoering al heeft deze maar 1 schuifdeur achter (tov. de 2 schuifdeuren die we in de vorige hadden). Maar hoe vaak hebben wij nu mensen achterin zitten? Voor die paar keer per jaar schikken die mensen zch maar hoor. Maar goed, al dat zoeken heeft me toch wel een tijdje in beslag genomen waardoor ik de tijd een beetje vergat en waardoor mijn planning voor de avond in de war liep. En juist op dat moment drong alles van de afgelopen dag beter tot me door en brak ik. Ik heb ruim een half uur zitten janken van paniek. Toen ik echter weer wat gekalmeerd was heb ik maar even zitten lezen om volledig tot rust te komen zodat ik rustig kon gaan slapen. Morgen was er weer een dag en dan zouden we wel weer verder kijken.

Omdat we maandagavond nog een Citroën Berlingo gezien hadden voor een zeer leuk prijsje wilde we daar gisteren (dinsdag) even gaan kijken. Het probleem was echter dat deze helemaal in Deventer stond. Gelukkig hadden mijn schoonouders de auto bij huis staan (mijn schoonvader heeft vakantie en mijn schoonmoeder was vrij) dus die wilde wel mee. Ik had eerst uitgeslapen en gezegd dat ik daarna wel zou kijken of ik mee wilde of niet. Maar omdat ik toch wel degelijk een ‘stem’ heb ik de beslissing besloot ik toch mee te gaan. Alles ging goed en rustig die ochtend totdat het moment aanbrak dat ik me klaar moest gaan maken voor vertrek. Op zich ging dat goed totdat ik nogmaals op de wc zat en de mic-key ineens heel erg lekte, en ook flink wat dunne ontlasting. Toen was er weer even die paniek. Erik heeft de mic-key toen vervangen (wat wel betekende dat het bed opnieuw verschoond moest worden omdat er ineens zoveel ontlasting uit de fistel kwam ‘lopen’ toen de oude mic-key eruit gehaald werd, maar oke dan) en toen lukte het wel weer aardig. Ik was weer eedelijk rustig toen mijn schoonouders arriveerden waarna we vrij vlot op weg konden.

We moesten alleen wel eerst nog langs het schadebedrijf om onze spullen uit de auto te halen. Eenmaal daar bleek dat de auto toch aardig in elkaar zat. Nadat alles eruit gehaald was, mijn schoonvader was nog zo slim om de automatten ook mee te nemen, zijn we naar Deventer gereden. Eenmaal daar viel de auto al snel op, in het echt is het kleurtje nog lelijker dan op de foto’s maar allá dan. Nadat we de auto een beetje geïnspecteerd hadden zijn we een proefrit gaan maken. Hij zit verder prima, bovendien kan ik in deze wel de passagiersstoel een eind naar achteren schuiven dus ik was al oké. Erik vond hem prima rijden; dit is een 1.8 en dat verschil tov. de vorige die 1.4 was merkte hij wel. Op wat kleine lakschade na (maar ja wat wil je met een auto van 1998?) zag de auto er aardig uit. Ja, er hing een strip los aan de zijkant maar die kon geplakt worden. Dus de deal was vrij vlot rond. De APK loopt nog tot september dus dat zit ook nog wel even goed. De strip zou geplakt worden en dan kon de auto vandaag al opgehaald worden.

Dus vanmorgen vroeg om 8.30 werd Erik opgehaald door z’n vader om de auto in Deventer te gaan halen. Zo gezegd, zo gedaan dus toen hij terug kwam lag ik nog heerlijk in bed. Nou en toen ik wakker werd heeft het schadebedrijf gebeld dat de oude auto weg was dus dat het geld (we krijgen er nog 350,- euro voor terug) en het vrijwaringsbewijs kunnen komen ophalen. Nou en aangezien we zondag naar Wijchen moeten voor het feest van Oma Ol zullen we d auto eens echt gaan testen, haha.

Het is door omstandigheden niet van gekomen eerder erover te bloggen dus daarom nu. Afgelopen woensdag (9 mei 2012) heb ik de uitslag gekregen van het NPO.  Het onderzoek was gericht op  4 deelgebieden. De ‘uitkomsten’ hiervan lees je hieronder evenals de algehele conclusie.

• de aandacht, concentratie en executieve functies

Mijn alertheid (bewustzijn) is over het geheel genomen niet afwijkend; ik kan mijn aandacht goed ‘trekken’  en vasthouden. Goed, mijn volgehouden aandacht is van gemiddeld niveau, de verdeelde aandacht beneden gemiddeld, de selectieve aandacht is weer gemiddeld maar het werkgeheugen is bovengemiddeld (dat vond ik erg verrassend, had ik niet verwacht J). Mijn executieve functies (planning, organisatie, gedragsregulering) werken adequaat alleen trager.

• het geheugen

Mijn auditief geheugen vertoont wel leercurve (ofwel groei naarmate het vaker aangeboden wordt) maar tegelijkertijd ook een afwijkende inprenting doordat ik ‘op gang moet komen’. Wat betreft inprenting blijkt dat ik vaak in herhaling val, mijn spontane heinnering is ‘gestoord’, maar de herkenning is weer goed. Maar ook mijn auditief onmiddellijke en de uitgestelde  herinnering is ‘gestoord’ maar daarentegen is deze visuele herinnering gemiddeld (maar dat ik visueel sterker ben dan auditief bleek voor mij ook al tijdens het onderzoek ) Maar over het geheel genomen is mijn geheugen redelijk stabiel gebleven t.o.v. 2007.

• de taal

Hier zijn geen problemen in ontdekt en ook de spraak is vloeiend. Kortom gewoon goed dus.

• het visueel-ruimtelijk en visueel-constructief functioneren

Ook deze testen heb ik goed uitgevoerd en daarover wordt geconcludeerd dat ik voldoende overzicht en planning heb.

Uit het testonderzoek blijkt dus dat mijn aandacht en executieve functies (ofwel mijn cognitieve functioneren) stabiel zijn gebleven en dat het volhouden van aandacht zelfs is verbeterd t.o.v. het NPO in 2007. En ook mijn executieve functies zijn, ondanks dat ik daar relatief meer tijd voor nodig heb, stabiel.  Mijn geheugenprobleem zit em voornamelijk in het ‘opdiepen’ van informatie en mentale vertraging. Over het geheel genomen betekent het dus dat ik stabiel ben t.o.v 2007 en dat is eigenlijk wel goed nieuws, helemaal omdat ik aan dit herhaal NPO begonnen was omdat ik verslechtering vermoedde. Dus wat dat betreft is deze uitslag een opluchting. En dat ik ‘last’ heb van ‘opdiepproblemen en mentale traagheid’ is alleen maar een extra bevestiging van wat ik eigenlijk al wist. Wat er wel al ‘nieuwe’ info uitkwam is dat mijn emotionele gemoedstoestand mijn cognitieve functioneren wel eens negatief kan beïnvloeden. En om die reden wordt er geadviseerd om toch maar weer de psycholoog op te zoeken. En wie weet ga ik dat wel doen, effe afwachten hoe bepaalde zaken gaan lopen.

Nou en afgelopen vrijdag (11 mei 2012) was er weer een Supportbeurs in de jaarbeurs Utrecht. Hier ben ik naartoe geweest samen met Erik (die had een dagje vrij), mijn schoonmoeder (die was al vrij) en met Melanie (het was haar 1^e keer en ze wilde er graag naartoe). Het is, behalve dat het reuze gezellig was, ook erg waardevol geweest. Ik ben deze beurs weer, zoals een standhouder zo mooi wist uit te drukken, als een echte Hollander rondgelopen; alle gratis hebbedingetjes (van een spel kaarten tot pennen)werden door ons meegenomen, haha. Maar we, maar voral Melanie, hebben ook ‘dingen’ gedaan. Zo zijn Melanie en ik samen op de foto gezet door een fotografe in een rolstoel (als ik de foto heb scn ik deze in en plaats ik die in dit bericht), heeft Melanie in een echte racewagen gezeten en heeft ze op een segway (http://www.segway.nl/ ) gereden. En we hebben een lekker ijsje gesnoept J.

Nou en verder heb ik ook de nodige informatie opgedaan. Ik heb een leverancier gevonden voor rolstoel spaakbeschermers; ik wil heel graag zo’n gele kaas met muisjes maar nu ik de website bezocht heb zie ik daar toch maar vanaf gezien de prijs à 175,- per setje. Ook hebben we, voornamelijk Erik dan, ideeën opgedaan omtrent auto aanpassingen voor de rolstoel. En samen hebben we wat rondgekeken bij stands met aangepaste keukens, al verwacht (eigenlijk meer hoop) ik daar voorlopig nog niet aan toe te zijn, haha. Maar oriënteren is nooit weg. Verder ben ik weer een heel stuk wijzer over te verkrijgen hulpmiddelen om bijv. veilig vlees/ groente te snijden en kledingknoopjes te gebruiken. En ik heb, niet dat ik die verwacht te gaan gebruiken gezien onze financiële situatie maar het toch handig om te hebben/ weten, de ‘blauwe gids’ meegenomen. In deze gids staan alle aangepaste vakanties in Nederland. Waar ik erg blij mee ben is de verkregen informatie (zowel mondeling op de beurs als de folder ervan)  over een nieuwe (Quickie) rolstoel www.quickiewheelchairs.eu/xenonsa/features.asp . En wat heel handig is, en eigenlijk met z’n 22,50 incl. verzendkosten nog niet eens zo heel duur, is de eurosleutel (www.eurosleutel.nl). Deze universele sleutel verschaft mindervaliden, zoals ik dus , toegang totopenbaar sanitair en ook in het buitenland. En ergens ken ik die wel van toen we naar Berlijn zijn geweest maar ook nu we weer naar Denemarken zijn gereden kwam ik het tegen (bij de openbare invalidentoiletten onderweg die op slot zaten).

Op woensdagmorgen was ik bijtijds wakker zodat ik me op mijn gemak klaar kon maken. Maar vlak voor vertrek liep het e.e.a. toch niet zoals gedacht en raakte ik een beetje in de stress en heb ik zelfs met Erik nog een woordenwisseling gehad (wel  ‘achter gesloten deuren’ zeg maar zodat Yvette en de jongens er niets van zouden merken). De rit naar Legoland verliep goed en toen Yvette onderweg aan de jongens vertelde dat we vandaag naar Legoland gingen waren ze door het dolle heen; ‘yes want dit wilde we zo graag’. Eenmaal in Legoland zijn we begonnen met Polar land. Dit ‘land’ is nieuw sinds 1 mei een aangezien ik dat nog niet kende, en ik alleen vandaag maar mee zou zijn (de jongens wisten nog niet dat ze morgen ook nog zouden gaan), zouden we daarmee beginnen vandaag. Daar ben ik samen met Erik (jawel, hij ging vrijwillig mee ) in geweest terwijl Yvette en de kids vlakbij naar de brandweer gingen. Na de achtbaan (de spectaculaire ‘Polar X-plorer’) hebben we nog wat rondgelopen in Polar land, en o.a. de pinguïns bekeken, zijn we verder gelopen door een paar anderen landen (Adventure Land, Knight’s Kingdom, Piratenland) van Legoland.

Omdat ik nu mee was, en je ook hier met de rolstoel de wachtrijen omzeilt door via de uitgang naar binnen te gaan, hebben we eerst een beetje de grote attracties gedaan zoals de ‘the Temple’ (een soort rondrit met laser maar dat bleek niet zo geschikt voor mij met m’n verstoorde motoriek, haha), nog wat achtbanen (zoals de ‘Drachenbahn’  en de ‘Timber ride’),  de ‘Piratenboote’ (een soort Fata Morgana). Toen het rond het middaguur toch wel warm werd, we gingen richting de 20 graden of misschien zelfs wat meer, zijn we wat meer water dingen gaan doen. Zo was er een rondrit met een bootje waarbij er waterkanonnen in het spel waren, de Pirate Splash Battle, (dat heeft overigens Erik alleen met de jongens gedaan ), zijn we in de ‘Vikings River Splash’ (Pirania) en de ‘Lego Canoe’ (wildwaterbaan) geweest. Hierna ben ik samen met Yvette en Jens nog in de ‘beroemde’ Lego achtbaan de ‘Extreme races’ geweest maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Behalve dat ze in Legoland extra behulpzaam zijn voor mindervaliden (ze zetten de ‘lopende band’ stil,, ze begeleiden/ helpen je het voertuig in en uit en je mag een extra ritje maken indien gewenst) zijn ze tevens ook extra streng wat betreft de veiligheid. Zo kom je een attractie niet in als je te klein bent, ook al is dan maar 10 millimeter, maar testen ze de ‘lopende’ mindervaliden ook of die in staat zijn trap te lopen mbv. 1 hulp hand voor het geval de attractie stilvalt en je via de nooduitgang/ trap weer naar beneden moet. Nou en omdat ik alweer een hele tijd gezeten had wilden mijn benen eerst niet echt meewerken waardoor het erop leek dat ik de trapproef niet zou doorstaan. Maar, koppig als ik ben en eigenlijk ook wetende dat ik het kon, heb ik het net zolang gerekt totdat mijn benen wel weer mee wilde werken en ik de proef doorstond. De rit, 2x gedaan, Was geweldig en zelfs Jens vond dat.

Na de achtbaan zijn we langzaam richting het begin gelopen en hebben we nog wat kleinere attracties gedaan. Aan het begin hebben we ‘mini land’, zeg maar Madurodam maar dan van Europa en alles in Lego, gedaan. Hierna zijn we bij Çaptain Roger’s Fish and Chips’ wat gaan eten. Ik kreeg een enorme hoeveelheid frietjes, rauwkost en 3 flinke plakken gebakken vis. Nu had Erik iets met saté maar daar zaten geen frietjes bij, alleen veel (koude pasta) salade. Dus hebben we gedeeltelijk geruild; hij een groot deel van mijn friet en ik de salades. Nu waren de maaltijden toch wel van die grote hoeveelheden dat Bent het niet eens allemaal op kreeg zodat Erik ook daar nog wat friet meegepikt heeft J. Nou en toen we de jongens tijdens het eten vertelde adat ze morgen nog een keer zouden gaan, want ze begonnen al te zeuren over wat ze allemaal nog wilde doen na het eten, waren ze meteen gerust gesteld en tevens weer door het dolle heen; ýes, nog een dag in Legoland’. Na het eten zijn we nog een klein beetje rondgelopen en hebben wat kleinere attracties gedaan, althans de jongens dan want ik had er geen puf meer voor (niet dat ik dat erg vond want ik had gedaan en gezien wat ik wilde dus mijn dagje Legoland was zeer geslaagd), waarna we om 18.15 het park uitliepen. Bij de auto hebben we de jongens al een beetje gewassen en de pyjama’s aangetrokken zodat ze eenmaal terug in het huisje direct door naar bed konden. Dus toen we om 19.45 terug kwamen vielen ze allebei vermoeid in slaap. Ik heb geprikt en daarna nog heel even rustig gezeten en gekletst maar om 20.40 ben ook ik me toch maar gaan klaarmaken om te slapen zodat ik om 21.00 moe, maar voldaan in m’n bed lag.

Op donderdag zijn Erik, Yvette en de jongens rond 9.00 vertrokken voor de 2^e keer naar Legoland en ik heb het gepresteerd om uit te slapen tot 9.35, echt heerlijk. Nadat ik rustig opgestart ben en wat kleine klusjes (o.a. de afwas) gedaan had ben ik gaan spoelen. En omdat het toch wat anders is dan thuis kon ik nu wel echt genieten en tot rust komen met m’n boek. Na het spoelen heb ik er wat chips bijgepakt hen heb ik me heerlijk geïnstalleerd op de bank met een film. Tegen 16.00 kwam het hele stel weer terug uit Legoland; ze hadden alles wel gezien en gedaan. Ze waren vandaag m.n druk geweest me ‘Duplo land’, Legoredo Town’, en voor een deel weer ‘Mini land’ (waar de ‘Legotop’ en de ‘Lego Star Wars’ waren). En ze hebben enkele attracties (zoals de ‘Jungle Racers’ in Adventure land) gedaan die we gisteren ‘over geslagen hadden. Maar daarnaast hebben ze ook dingen dubbel (dus die we o.a gisteren gedaan hadden zoals de Viking River Splash maar ook dingen van vandaag) gedaan omdat het zo rustig was en de situatie dat toeliet; kennelijk was gisteren een feestdag in Denemaken waardoor het zo ‘druk’ was. Als afsluiter zijn ze bij de “lego shop’ de waardebon nog wezen inruilen voor een groot legopakket. En toen werd het toch wel  merkbaar dat de jongens ‘de knollen op’ hadden zodat ze terug gekomen zijn naar het huisje Nou en terwijl Erik aan het eten begon (tomatensoep en daarna rijst met zoet-zure saus) heb ik samen met Bent als teamgenoot tegen Yvette en Jens nog een balspelletje gedaan in ‘de tuin’. Hierna hebben we gegeten waarna de jongens naar bed gingen. Ik heb toen eerst nog wat gelezen (heerlijk als er zoveel tijd en rtust is om een boek te lezen ) waarna ik tot 22.15 nog heb zitten kletsen met Erik en Yvette over van alles en nog wat. Foto’s van deze 2 gewldige dagen zijn ook te vinden in het fotoalbum.

De vrijdagochtend begon weer bijtijds maar gewoon op m’n gemakkie. Na het ontbijt heb ik een spelletje gespeeld met de jongens en Yvette voordat ik ben gaan aankleden. Toen ik aangekleed was, en de jongens en Yvette dat ondertussen ook waren, zijn zij vertrokken om nog wat met z;n drietjes te doen en kon ik alvast mijn spullen weer bijeen zoeken en inpakken wat niet meer nodig was. Hierna ben ik gaan spoelen en heeft Erik zich vermaakt met inpakken, opruimen en lezen. Rond half 3 was Yvette met de kids terug. Zij en Bent zijn gaan slapen, Jens heeft rustig p de speelkamer gespeeld en ik heb met Erik duo patience gespeeld. Vlak voor 16.00 heeft Erik nog eenmaal de houtkachel opgestookt, het weer was ondertussen weer ongeslagen waardoor het behoorlijk fris was in het huisje en wat extra warmte zou niet onaangenaam zijn voor de thuisblijvers. Nou en net na 16.00 zijn Erik en ik vertrokken naar Henne strand; we zouden samen een avondje (etentje) uit gaan. Daar hebben we eerst nog even ‘gewinkeld’ waarna we bij een Deense Italiaan gestrand zijn; het was een knus en gezellig restaurantje met een schitterend uitzicht ver de duinen. Ik heb daar genoten van een pizza met gorgonzola kaas en ik heb meegesnoept van de heerlijke tzatziki en salade (Erik eet dat toch niet ) bij Erik menu. Als toetje heb ik de chocolade verassing gehad maar omdat dit toch wel veel was heeft Erik hieraan meegesnoept. Na het eten zijn we nog heel even doorgereden naar Bomose strand, ook een strand waar je met de auto op mag, en hebben we genoten van de harde wind en de daarbij behorende golven in de zee. Hierna zijn we terug gereden naar het huisje waar ik geprikt heb en mijn bed ben gaan opzoeken (het zou morgen weer een lange en vermoeiende dag worden J)

Zoals gepland begon de zaterdagochtend om 6.00 uur, verassend genoeg waren Erik en ik nu eerder wakker dan de jongens, haha. Nadat ik weer rustig mijn ding gedaan heb, hebben we om 7.35 de sleutel omgedraaid en zeiden we het vakantiehuisje vaarwel; op weg naar Henne strand. In Henne stand heeft Erik de sleutel afgegeven waarna wer om 8.00 daar vertrokken richting Nederland. Deze keer zijn we wel via Esbjerg, Kolding, Flensburg gereden en vanuit daar via Hamburg, Bremen, Osnabrück en Enschede richting Didam. De terugreis verliep behalve soepel (doordat we goed door konden rijden deze keer) ook weer goed met de jongens achterin, daar mag je wederom niets van zeggen. Want al met al kwamen we om 17.15 in FDidam aan. En terwijl Paul in de keuken stond hebben Erik en de jongens hun Legocadeau in elkaar gezet en heb ik lui op de bank gezeten. Na het eten (tomatensoep vooraf, boontjes, puree en een bal gehakt as hoofd- en een bakje vruchtenyoghurt na) zijn Erik en ik naar Doetinchem gereden. Daar moesten we nog even het e.e.a. nakijken waarna ik ben gaan slapen. De vakantie zat erop! Maar ik heb een heerlijke en ontspannende vakantie gehad!

Na een gestreste periode was het dan eindelijk zover; de vakantie naar Denemarken samen met Erik, Yvette, Jens en Bent. En hoewel ik erin toegestemd had dit te doen, was ik er toch zenuwachtig voor. Het zou niet alleen een (voor mijn doen dan al) een verre vakantie zijn, het zou ook mijn eerste vakantie zijn met 2 kleine kinderen erbij. Ergens beangstigde dat idee me een beetje (in hoeverre ben ik nog vrij om gewoon ‘mijn ding’ te doen of ben ik ‘gebonden’ aan het ritme van de anderen?) maar tegelijkertijd had ik er ook wel zin in. En voor mijn doen had ik me goed voorbereid en, zeker t.o.v de vakantie naar Denemarken in 2004, ik had me anders ingesteld wat betreft de reis. Deze zou nu ook al een onderdeel zijn van de vakantie en niet alleen maar een ‘noodzakelijk kwaad’ om er te komen.

De zaterdagochtend begon voor mij toen de wekker om 5.00 uur afliep. Ik heb alles op mijn gemak gedaan en dat verliep goed en rustig (mijn gemoedstoestand dan hè). De planning was om om 6.30 richting Didam te rijden zodat we daar om 7.00 zouden vertrekken. Maar het ging lekker vlot thuis dus zijn we al om 6.15 naar Didam gegaan. Nadat we Yvette en de jongens nog gewoon rustig hun ding hebben laten doen, zijn we (toch volgens planning) om 7.00 uur vertrokken. Hoewel het weer bij vertrek nogal slecht was (regen) ging het gedurende de reis super; de jongens gedroegen zich voorbeeldig en ze pasten zich makkelijk aan aan mijn regelmatige pit (plas) stops. De reis begon voorspoedig maar rondom Bremen begon het ‘ge-etter’. Om de haverklap moesten we terug in de snelheid naar 80 of 100 km en met regelmaat liep het verkeer ‘vast’. Helemaal rondom Hamburg omdat ze daar aan de weg bezig zijn. Maar toen we rondom Flensburg kwamen was het verkeer echt ‘driet’, en zoals het eruit zag zou dat nog wel tot Kolding duren. Dus besloten we om net na Flensburg af te buigen naar links en dan maar via de binnenlanden richting Esbjerg en uiteindelijk Jegum te rijden. Dit had echter wel tot gevolg dat de hele rit veel langer duurde dan gedacht. Want toen we uiteindelijk in het huisje aankwamen was het al 18.45 uur en waren we dus bijkant 12 uur onderweg geweest.

Eenmaal gearriveerd is Yvette aan het koken gegaan, heeft Erik de auto uitgeladen, zijn de jongens gaan spelen in het speeltuintje in de tuin en heb ik het huisje bekeken. Het zag er precies zo uit als in de ‘internet-brochure’, echt geweldig. Zie voor foto’s (ze volgens z.s.m) in het foto album, de link in de linkerbalk. Maar behalve dat alles er superluxe uitzag bleek het huisje (zeker in de dagen daaropvolgend) ook zeer compleet te zijn; de keuken was behalve van alle gemakken voorzien ook zeer rijk uitgerust en er was een zeer uitgebreide servieskast, er bleken behoorlijk wat spelletjes te zijn (zowel voor binnen als buiten in het schuurtje), er waren DVD’s en een houtkachel aanwezig en ook aan beddengoed bleek geen gebrek te zijn. Ofwel ik was helemaal in mijn element. Het eten de eerste avond, macaroni, verliep goed waarna eerst de jongens zijn gaan slapen en ik met Erik en Yvette nog even op de bank gezeten heb. Ik weet nog dat het koud wad en dat het met de verwarming niet helemaal wilde lukken dus werden de truien uit de koffers gehaald en verdween Yvette onder een fleecedeken die in het huisje lag. Toch ben ik niet zo heel lang meer wakker gebleven voordat ik ben gaan slapen. Hoewel de eerste nacht een beetje onwennig was heb ik toch goed geslapen. Goed, ik vond het koud (ik lag uiteindelijk onder 3 dekbedden) en ik moest heel erg wennen aan het feit dat het een laag bed was maar al met al was het toch wel te doen. Bovendien zat de badkamer met het toilet recht tegenover de slaapkamer dus ook die afstand was goed te lo[pen in de nacht.

De zondagochtend begon vroeg voor mij, ik was al om 8.00 uur wakker, maar op een bepaalde manier was ik wel uitgerust. Na het ontbijt heb ik samen met Jens een spelletje junior monopolie gespeeld met Jens. Na het aankleden zijn Erik, Yvette en de jongens vertrokken richting Ribe en ben ik gaan spoelen. Het was effe wennen en behelpen op een laag toilet maar al met al lukte het best goed en ik heb me prima vermaakt met een spannend nieuw boek (‘de weduwe’ van Mary Higgins Clark). Na het spoelen heb ik eerst nog even gelezen maar heb toen toch maar voor driekwartier de ogen dichtgehad. Echter vrij vlot nadat ik weer wakker werd kwam de rest alweer terug. Het Viking center in Ribe bleek dicht dus ze waren even naar Vejers strand gereden en op de weg terug zijn ze even bij de supermarkt in Vrogum geweest om nog wat te drinken te halen en tevens haardhout zodat we de kachel konden opstoken (omdat we toch nog steeds aan het klooien waren met de verwarming ) Dus dat we ‘fikkie’ gingen stoken vonden de jongens natuurlijk geweldig maar het bleek nog voordelig ook want het werd goed warm in het huisje. Na het eten van de chili con carne heb ik met Jens nog een potje geschaakt en zijn de jongens gaan slapen. Omdat ik, waarschijnlijk doordat ik ’s middag effe gelegen had, nog niet moe was heb ik samen met Yvette een film gekeken. Ik weet niet eens meer of ik dat bewust gedaan heb maar bij aanvang van de film heb ik nog 1 glas drinken leeggemaakt en daarna ben ik gestopt. Maar ik heb hierdoor wel heerlijk rustig (hooguit maar 2 wc stops) geslapen!

Na dus een goede nacht ben ik ’s maandags om 8.45 opgestaan en heb ik gewoon rustig mijn ochtendritueel gedaan. Hierna zijn we met z’n llen naar Ribe vertrokken. Yvette en de jongens hebben we ‘gedropt’ bij het Viking Center en Erik en ik zijn doorgereden naar het stadje zelf. Opvallend was hoe prachtig het weer was, op een gegeven moment ging zelfs de jas uit. We hebben heerlijk rondgewandeld in Ribe en we hebben er ook nog even boodschappen gedaan. Tegen half 4 waren we weer bij het Viking Center om de rest weer op te halen; ze stonden er nog niet wat een goed teken was, ze hadden het dus naar hun zin. Nou en dat bleek wel toen er 2 hele enthousiast jongetjes naar buten kwamen rennen met hele verhalen over wat ze gedaan hadden. Eenmaal in het huisje hebben we kip met aardappeltjes en groentje ‘geroerbakt’. Vrij vlot na het eten heb ik geprikt ivm met het oog op a.s vrijdag. Na het in bed leggen van de jongens hebben Erik, Yvette en ik nog 2x een spelletje Carcassonne gespeeld waarna ik het genoeg vond, de medicijnen begonnen te werken, en ben gaan slapen.

De dinsdagochtend begon vroeg, de jongens waren wederom weer bijtijds wakker maar ze waren tevens vol van de zenuwen voor mama’s cadeautjes (Yvette was jarig die 1^e mei). Om haar toch wat extra rust te geven hebben we het enthousiasme van de jongen weten te remmen tot 9.00 uur maar toen was het ook echt wel ‘de hoogste tijd’, haha. Na de hele ochtendbegroeting bij Yvette aan bed en het uitwisselen van de cadeaus is iedereen zich verder op z’n gemak gaan klaarmaken voor de dag. Yvette is met de jongens een dagje naar Esbjerg geweest (o.a naar het Maritime and Fischeries museum), Erik is gaan fietsen en ik heb de dag weer rustig boor mezelf doorgebracht. Nadat ik eerst een film gekeken had (ik vond het nog te vroeg om al te spoelen) ben ik daarna gaan spoelen met wederom mijn boek ter ontspanning. Na het spoelen heb ik weer een film gekeken en toen deze bijna afgelopen was kwam Erik terug. Hij bleek al aardig verbrand te zijn (echt zo’n verschil met de aankomst ) Omdat ik vandaag toch wel behoorlijk last had van het prikken ben ik toch ng even rustig gaan liggen. En kennelijk heb i dat nodig gehad want ik ben ver weg geweest. Toen Yvette en de jongens terug waren hebben we Deense (het bloem dat we hadden bleek meer volkoren meel dus het was een gokje maar wel de verklaring voor het ‘rare uiterlijk van’) pannenkoeken gegeten. Ze smaakten desondanks niet verkeerd maar ze vulden wel behoorlijk J. Als toetjes kregen we taart en daarna zijn zowel de jongens als ik naar bed gegaan (want ik wist al wat er morgen op het programma stond en wilde daarvoor goed uitgerust zijn )

Om te beginnen sluit ik nog effe aan bij het vorige bericht en maak ik mijn drukke week af. Want behalve dat ik donderdag gewoon gewerkt had, zo had ik ’s avonds nog een VvE vergadering (Erik kon niet mee en omdat ik het wel belangrijk vind dat we daarbij aanwezig zijn moest ik daar alleen naartoe). Om die reden had ik alle stukken van tevoren nog even goed doorgenomen en besproken met Erik (zodat ik in elk geval goed voorbereid daar zou verschijnen ). Dus de vergadering ging goed. Oké, het blijft een saaie aangelegenheid maar omdat ik deze keer ‘gedwongen’ was actief te luisteren vond ik het nog best wel interessant; ik ben er in ieder geval wijzer op geworden hoe de financiële stukken in elkaar steken en hoe onze VvE er financieel voor staat. En via de vertegenwoordiger van Sité (de woningbouw die nog steeds 60% van de flat beheert) kreeg ik nog een tip voor de flat dus daarmee kan ik aan de slag; heb de makelaar daarbij ingeschakeld en de brief is zojuist vandaag verstuurd. Afwachten dus of het iets gaat opleveren.

Op vrijdag moest ik naar de Mediq apotheek voor een gratis huidanalyse. Deze viel me een beetje tegen (ik heb niet echt wat nieuws te horen gekregen L) maar misschien waren mijn vverwachtingen wel te optimistisch. Hoe dan ook, na het eten zijn we nog boodschappen wezen doen en toen was het tijd om te gaan ‘relaxen’ om me goed voor te bereiden op de komende vakantie a.s zaterdag naar Denemarken voor 1 week. En aangezien ik deze week nog wel moet werken, en een tweetal (gelukkig wel relaxte) afspraken heb, moet ik wel even de rust zoeken zodat ik ontspannen weg kan.

Gelukkig had ik vandaag mijn 7^e afspraak bij de osteopaat en op een bepaalde manier is dat relaxt en extra rustgevend. Al twijfelde ik vanmiddag wel even toen ik na mijn werk bij de osteopaat in de wachtkamer zat. Goed ik was wat aan de vroege kant (voor mijn doen dan maar het vertrek op school ging vlot dus ik was 10 min. Voor tijd al aanwezig) maar toen ik om 12.40 er nog zat, en niets meer hoorde vanuit de behandelruimte begon ik te twijfelen of ik niet toevallig om 13.30 een afspraak had. En waarom twijfelde ik, geen idee want ik wist eigenlijk zeker dat ik de datum en tijd dubbel gecheckt had. Dus toen om 12.42 de osteopaat effe kwam zeggen dat hij iets uitliep was ik weer gerust.

Dus toen ik om 12.47 binnenkwam, mijn schoenen uitdeed en om 12.52 op de bank lag begon de osteopaat met het pariëtale systeem in mijn benen. Maar eigenlijk begon hij bij binnenkomst al aan het ‘starters-praatje’. Omdat mijn volledige aandacht en optimale ontspanning daarbij kennelijk nog niet zozeer van belang was heb ik dat gesprek ook gaande gehouden (ergens merk ik dat ik zo’n luisterend oor, voor toch wel een hoop sores, toch wel prettig vind). Na druk met mijn rechterbeen bezig te zijn geweest kwam ook nog even mijn rechterbeen aan de beurt. Hierna was er aandacht voor het viscerale systeem en dus werd mijn blaas behandeld. Ook hierbij was het gesprek nog gaande. Pas toen de osteopaat aan het cranio-sacrale systeem begon heb ik uit eigen beweging mijn ogen gesloten en heb ik me helemaal ‘over gegeven’. Nou en blijkbaar zat er daar toch wel het e.e.a. vast want de osteopaat s er een behoorlijke tijd mee bezig geweest. Maar zoals ik al eerder aangaf zijn deze bewegingen totaal niet verkeerd en kan ik me daarbij helemaal ontspannen J. Hierna heeft hij nog even aan het pariëtale van mijn armen gewerkt. Tot slot haalde de osteopaat me weer uit mijn ‘trance’ en hebben we het e.e.a. geëvalueerd en kreeg ik nog een kleine ‘psychologische sessie’ maar dat hielp wel om weer even tot de realiteit te komen en het heeft me op een bepaalde manier ook aan het denken gezet. Nou en aangezien de volgende afspraak pas over 11 weken is heb ik daar ruim de tijd voor, haha.

Nu morgn nog een massage sessie bij de fysio, donderdagochtend nog werken en dan a.s vrijdag helemaal klaar maken voor de vakantie. En hoewel ik nog steeds ietwat gestresst ben voor a.s zaterdag, ik heb er desondanks wel superveel zin in! En omdat de laptop niet meegaat naar Denemarken zal het volgende bericht pas na Denemarken zijn; over anderhalve week op z’n vroegst dus tot ergens na 7 mei.

Toen ik om 10.50 binnen kwam, kwam de psycholoog al aan om te halen voor het onderzoek maar ik moest natuurlijk eerst nog even naar de wc. Eenmaal in de testruimte moest ik plaats nemen aan de tafel en begon het NPO met een ‘doe’ opdracht. Ik kreeg een vel papier en een potlood. Op de voorzijde moest ik ‘effe oefenen’ en op de achterzijde was de werkelijke test waarbij ze de tijd opnam. Het eerste blad betrof een lijn trekken tussen de cijfers opvolgend (dus 1, 2,3 enz.), het tweede was het alfabet en de derde een combi van de vorige 2 maar dan cijfer, letter, cijfer, letter enz (1A, 2B, 3C enz.). Dat was echt een appeltje eitje opdracht en ging dan ook vrij vlot.

Vervolgens moest ik cijferreeksen nazeggen. Ze starten met 2 cijfers, dat was een peulenschil. Maar langzaam bouwde ze het aantal op tot 3, 4 – 7 cijfers. Aanvankelijk leek het goed te gaan maar bij de 5 cijfers werd het toch al lastiger, volgens mij heb ik de 6 en 7 cijfers echt verprutst. En op dat moment, dat ik dus hiaten begon te krijgen, realiseerde ik me ineens wat ik eigenlijk voor iets moeilijks ‘vraag’ van de kinderen op school (toen nog de stage maar met het schoolcurriculum schoolrijpheid). Ergens schaamde ik me ook rot dat ik het bij 5 cijfers al af liet weten J. Maar om de test nog wat lastiger te maken moest ik het vervolgens in omgekeerde volgorde nazeggen. Dat gng makkelijk bij 2 en 3 cijfers, 4 werd lastig maar lukte nog goed en op 5 en meer cijfers liep ik echt vast. Ik wist soms nog wel welke cijfers er gezegd waren maar niet meer in welke volgorde dus heb ik maar wat geroepen.

Toen kreeg ik de woordenreeks die ik na moest zeggen. Deze reeks herhaalde ze 5x en tot 5x moest ik deze herhalen. Wat was dat moeilijk zeg. Nu weet ik niet precies hoeveel woorden het waren (ben ik vergeten te vragen hoewel ik dat best had willen weten, maar ik gok op 20 à 25 woorden) maar volgens mij heb ik dat heel slecht gedaan. Het ging volgens mij wel iets beter naarmate ze de reeks vaker verteld had maar echt hoog heb ik niet gescoord denk ik. En hoewel ik dat ergens wel wist was het toch een behoorlijke tegenvaller. Wel vond ik opvallend dat ik, toen ze er na 3 of 4 testjes nogmaals op terugkwam, er toch nog wel een aantal wist te benoemen (dit itt. De 3 woorden bij de intake waar ik, gek genoeg op dat moment de 3^e kwijt was maar deze vanmorgen wel weer wist)

Het volgende testje viel ook erg tegen al wist ik dat ergens van tevoren al wel. Ik merk dat ik auditief zwakker ben dus een ‘gehoord krantenbericht’ gedetailleerd navertellen is lastig. En even in mijn geheugen gravend naar 2007 kan ik me nog wel herinneren dat ik dit moeilijk vond. En ja hoor, van zowel het eerste als het tweede verhaaltje/ berichtje kon ik weinig onthouden; een deel van het begin, enkele opvallende ‘kenmerken’ in het midden en het eind was veelal zoek. En ook toen ze er 2 testjes later weer op terug kwam wist ik weinig.

Het volgende onderzoekje was dat ik op een A4 vel (i.t.t. de A3 van vorige keer of leek dat toen alleen maar een A3’tje??) telkens de groepjes van 4 puntjes moest wegstrepen. Het ging wel goed denk ik maar op een gegeven moment beginnen de puntjes gewoon ‘te dansen’, haha. Omdat ze ook nu weer de tijd opnam ben ik vrij vlot aan de slag gegaan en heb ik snel gewerkt. Maar ik merkte wel dat ik, hoe verder ik kwam, vermoeid werd. Het wegstrepen ging niet meer zo vlot en ookk het tempo waarin ik de rijen doorliep liep drastisch terug. Ik merkte zelfs datik er moe vn werd en de neiging kreeg tussentijds op te houden; helemaal omdat mijn blaas op begon te spelen. Toch heb ik het, met in min achterhoofd het ‘trigger-idee van de osteopaat, vol gehouden tot het hele vel gedaan was. Maar toen moest ik wel als de wiedeweerga naar het toilet. En ook nu weer merkte ik dat mijn benen lastig doen als ze een tijdje gezeten hebben, niet leuk dus.

Toen ik terugkwam van het toilet heeft ze eerst nog een keer de woordenreeks terug gevraagd. En hoewel ik vrij vlot een hoop woorden kon opnoemen begon ik wel te twijfelen aan mezelf; volgens mij had ik dit woord al gezegd?? En hierna kreeg ik een soort van keuze opdracht; voor me lagen 3 opdrachten en van elk een A en een B vorm. Ik moest in 10 minuten tijd zoveel mogelijk opdrachten doen maar ik mocht niet de A en de B versie meteen achter elkaar doen. Dus nam ik mezelf voor om eerst alle A’s te doen en dan de B’s. Maar omdat ik dacht dat dit qua tijd best lastig zou zijn ben ik vrij gehaast te werk gegaan; dwz eerst kort mijn leukste vakantie vertellen, een stuk of 15 à 20 sommen maken en een gelijk aantal plaatjes beschrijven en vervolgens de B variant doen. Echter toen ik met de 3^e B-variant klaar was drukte ze de tijd stop. Ik had alle opdrachten gedaan dus het had geen zin om de resterende 4 minuten nog uit te zitten. Dus in hoeverre het aantal emaakte sommen en plaatjes nu wel van belang was weet ik dus niet maar kan ik wel vragen bij de uitslag over 3 weken.

Hierna kwam de bekende stroop-kleur test. Ik moest eerst een aantal geschreven kleuren voorlezen, vervolgens de gekleurde blokjes en tot slot de bedrukte kleur weer alleen waren ze nu in een andere naam gedrukt (dus er stond groen maar was gedrukt in het blauw). Lastig maar bekend en eigenlijk niet eens echt moeilijk vond.

Hierna moest ik de verhaaltjes/ krantenberichten weer even herhalen en hier wist ik, hoe verassend maar niet heus, nog minder van dan de 1^e keer. Daarna kreeg ik een doe opdracht. Ik kreeg een reageerbuisje met een kurk erin, een bak water met een deksel erop met gat erin en de attributen van een haak, een dekseltje en een kokertje. De opdracht was de kurk uit het reageerbuisje te halen zonder deze om te keren en de attributen te gebruiken. Da’s niet moeilijk dacht ik nog; met de haak de deksel van het water tillen en dan met het kokertje water scheppen. Viel dat effe tegen omdat ik eerst niet door had dat het kokertje aan beide zijden open was, ik vond het al zo raar dat het water er niet in bleef staan. Totdat ik zag dat het dekseltje er was om te sluiten, toen was de opdracht zo gepiept, haha.

Hierna kreeg ik een plattegrond van een dierentuin voor me en een beschrijving. Daarin stond wat ik allemaal WILDE zien en welke ‘loop’ regels er waren. Ik kreeg wat bedenktijd en moest toen de route tekenen. Dat duurde even voordat ik uitgevogeld had hoe ik dat moest doen. De vervolg opdracht daarbij was weer de plattegrond maar nu stond de route al uitgeschreven dus dat was een makkie.

Toen ze vervolgens met een soort blokkenbouwsel aankwam moest ik inwendig effe lachen, gaan we nu als kleuters zitten bouwen dacht ik nog. Nou ongeveer dus. Er waren 3 staafjes, een lange, een middel en een korte. Op de lange stond een geel met daarop een rood blokje en op het milldeste staafje zat een blauw blokje. Ik kreeg vervolgens een plaat te zien die ik dan moest nabouwen maar ik mocht wel maar 1 blokje tegelijk verplaatsen. De eerste opdracht moest in 2 stappen, toen in 3, 4 en 5. De 2 en 3 stappen ging goed en vlot. Bij de 4 en 5 moest ik wat meer nadenken maar ook hier kwam  ik  telkens wel weer uit. Al begon ik bij de 5 stap en aantal keer verkeerd maar dan mocht ik wel opnieuw beginnen. Erg sociaal dacht ik eerst, totdat ik door had dat ze me ‘time-de’.

Als laatste test kreeg ik een serie plaatjes die ik moest beschrijven. Vervolgens reeg ik weer de plaatsjes maar was de vraag wat erbij gekomen was en tot slot liet ze weer de eerste seie zien en was de vraag ‘wat was erbij gekomen’. Doordat het een visuele  opdracht was ging dit ook weer eenvoudig.

Tot slot moest ik nog een (volgens mij gemoedstoestand) vragenlijst invullen. Hierna hebben we een nieuwe afspraak gemaakt voor de uitslag, deze is er al over 2 weken maar dan zit ik in Denemarken dus wordt het over 3 weken op 9 mei. En dan ben ik beniuwd of ik inderdaad achteruitgang in zit.

Toen ik laatst op controle bij de neuroloog was, en aangaf nu ‘last’ te hebben van het feit dat ik het e.e.a. vergeet, ben ik doorgestuurd voor een ‘vervolg’ NPO. Nou ja niet echt een vervolg want de vorige was in 2007, maar meer weer zo’n onderzoek zodat ze allereerst kunnen kijken hoe het ervoor staat (Wat zijn in mijn profiel mijn sterke/ zwakkere kanten) maar tevens om te kunnen vergelijken met 2007; ben ik inderdaad achteruit gegaan? En op welke manier moeten ze daar dan een behandel-/ begeleidingsplan voor opstellen, als dat al nodig mocht blijken. In dat opzicht was het onderzoek uit 2007 met recht ‘een stok achter de deur’ want nu kunnen ze de verschillen ook echt ‘hard’ maken. Nu ben ik daar vorige week samen met Erik, er moest iemand bij zijn die mij zeer goed kent en vaak mee maakt, al voor geweest en vandaag was dan het daadwerkelijke onderzoek. Dat onderzoek bestaat uit verschillende tests. Nu moet je hierbij niet denken aan tests met allerlei apparaten, spuiten of zoiets maar eerder aan (schoolse) opdrachten. Als deze opdrachten meten onder andere de intelligentie, het geheugen, het concentratievermogen, het werktempo, de waarneming, de taal en spraak, het ruimtelijk inzicht en de planning.

Het onderzoek heeft deze keer maar 1 uur en 45 minuten geduurd (tov. De 2 uur en een kwartier de vorige keer). Nu weet ik, nu ik dit iets meer als een uur later als weblog bericht typ, niet helemaal meer maar ik heb een poging gedaan. Ik weet dus ook niet meer precies of de ‘testjes’ in deze volgorde hebben plaats gevonden (ja de 1^e en de laatste 2 weet ik zeker maar daar tussenin is het een beetje gokken ). Nu heb ik even het bericht van 2007 erbij gezocht om te kijken of ik dezelfde of andere tests heb moeten doen. Want toen ik aan het eind vroeg hoeveel tests ik nu gedaan had, welke benamingen ze precies hadden daar heb ik niet naar gevraagd want die had ik toch niet gekregen, zag ik dat ze een hele lijst bekeek en daarop telde hoeveel ze er ‘afgevinkt’ had. En daar kreeg ik de indruk uit dat de testjes per NPO verschillen zodat er ook variatie is en waarschijnlijk nav. de intake gekozen worden). En dat blijkt ook wel want het ‘verslag’ van 2007 erbij zoekende kwam ik erachter dat ik een hoop testen van de vorige keer nu niet heb hoeven doen (kennelijk heb ik daar toen meer dan voldoende op gescoord ). Er waren ook wel een aantal dubbele maar minder nieuwe/ andere en in verhouding dus ook minder testjes.

Het hele NPO viel me deze keer reuze mee, ik stond er ook van te kijken toen ik na anderhalf uur op de wc zat dat we toch al zo’n tijd bezig waren. Wat dat betreft ‘vloog’ de tijd echt voorbij. Maar de testen waren deze keer minder moeilijk tov 2007 (effe terug gekeken J)en het waren ook minder testen. Dus al met al een enorme meevaller. Nou en hoe ik gescoord heb, daar moet ik 3 weken op wachten (eigenlijk heeft ze de uitslag al over 2 weken maar dan zit ik nog in Denemarken dus wordt het een weekje later). Nou en omdat het bericht te lang wordt beschrijf ik in een nieuw bericht de testjes.

Allereerst even de mededeling wat betreft de tekstfouten in eerdere berichten. Ik heb van weblog.nl te horen gekregen dat zij deze fout niet kunnen herstellen. Dit houdt dus in dat ik handmatig alle berichten na moet lopen en moet aanpassen, ofwel een hoop extra werk. Ik ga er wel aan beginnen maar heb nog geen idee hoelang ik hiermee bezig ben. Dus voorlopig moeten jullie als lezers er nog even ‘overheen’ lezen en dus nog meer geduld hebben met mijn vernieuwede ‘weblog.nl’. En hoewel het niet mijn fout/ schuld is maar die van weblog.nl vind ik het wel heel vervelend en vind ik ergens dat ik mijn excuus hiervoor hoor te maken, dus bij deze, sorry voor alle overlast (ik begin nu ik de back-up bijna klaar heb stevig te overwegen om mijn weblog ergens anders onder te brengen maar ja, waar dan? Want het moet het er wel eentje zijn waar je weinig tot geen computer, URL, HTML- enz. kennis voor nodig hebt want anders lukt het me niet L)

Maar goed om me nu maar even te richten op het bericht. Afgelopen week was druk met van alles en nog wat en ergens heb ik het idee en gevoel dat dit voorlopig ook nog niet ten einde is. Over twee weken is het namelijk mei vakantie, de vakantie waarin ik samen met Erik, Yvette en de kinderen naar Denemarken ga voor 1 week, en voor die tijd moet er nog een hoop gedaan worden. Niet alleen thuis maar ook op het werk moet het e.e.a. geregeld worden en dan is er natuurlijk nog een medisch deel wat ook nog ‘effe’ moet.  Nu zegt Erik altijd wel dat ik mezelf een heleboel  ‘moetjes’ opleg die eigenlijk helemaal niet nodig zijn maar dingen die mijn gezondheid/ lichaam aangaan zijn toch echt wel MOETJES voor mij.

Nou en omdat het afgelopen weekend Pasen was begon de week al raar. Nu was van zondag op maandag Yvette hier, heel gezellig hoor maar ik merk dat ik me dan toch ga aanpassen aan het feit dat er iemand in huis is. Ik stel dan ‘mijn ding doen’ uit en ergens is dat niet slim omdat ik dan ergens in tijdsnood kom qua planning. Nu scheelde het ergens wel dat ik deze keer een aantal dingen gewoon gelaten heb voor wat ze zijn waardoor er minder druk was. Op dinsdag had ik studiemiddag (de ochtend was de ijs- en ijkdag in Ulft en die heb ik laten schieten; a: geen idee hoe ik op tijd in Ulft moet zijn? en b: omdat ik dat qua vermoeidheid anders niet zou trekken. Eigenlijk had ik de planning om van tevoren nog te spoelen maar ik was zo moe dat ik ook dat heb laten vervallen. Dus toen ik om 11.30 uit mijn bed kwam kon ik me tenminste op mijn gemak klaarmaken.

Op woensdag MOEST ik wel bijtijds (lees 10.00 uur) mijn bed uit want ik moest spoelen voordat ik naar het ziekenhuis moest. Vandaag had ik namelijk het intakegesprek bij de psycholoog voor het NPO (neuro psychologisch onderzoek). En Erik moest mee. Heel simpel zou je zeggen. Echter vlak voordat hij thuis kwam viel er een brief door de deur van Rowen Advies (de belastinghulp via Kruiswerk). En behalve het feit dat ik er weinig van begreep, begreep ik er wel uit dat wij dit jaar moeten betalen. En dat was nu net iets wat ik kennelijk tijdens dat gesprek niet goed meegekregen heb; ik was in de veronderstelling dat we een aanzienlijk minder bedrag terug zouden krijgen van de belastingdienst dan dat we gewend zijn maar niet dat we moesten betalen. Nou en aangezien alle financiële tegenvallers de laatste tijd was dit even de druppel. Dus toen Erik thuis was, het ‘rapport’ met me besprak en ik op een gegeven moment de tijd in het oog kreeg knapte er iets. Ik was kats overstuur en de tranen kwamen al vlug. Ik heb even een woordje van Erik en de rust om mezelf te verkleden (ik liep nog steeds in mijn pyjama) nodig voor ik weer rustig was. Hierna heeft Erik de rest uitgelegd, het bleek wel te kloppen maar dat had ik dus niet genoeg meegekregen. Het was nu dus een beetje  ‘out-of-the-blue’  van nieuwe, negatieve informatie en dat brak me even op (alsof ik al niet genoeg kopzorgen heb over geld L)

De middag bij de psycholoog ging goed en er werd meteen een nieuwe datum gepland voor het daadwerkelijke NPO; volgende week woensdag 18 april ’12 om 11.00 uur (het onderzoek duurt 2 uur dus dan zou ik evt. daarna nog kunnen gaan sporten zonder dat ik me moet gaan stressen over de tussenliggende tijd). De donderdag heb ik weer gewoon gewerkt en toen was ‘de druk van de ketel’  voor deze week. En ergens was ik blij toe want ik merk dat mijn rug toch weer aardig op begint te spelen en dat maakt me extra vermoeid. Dus ik ben blij toe dat ik nu eerst 3 ‘afspraakloze’ dagen heb; kan ik tenminste goed  uitrusten voor de wederom (nog) drukkere week die komt.

Nou en donderdag was het paasviering op school en ik werd wel geacht daarbij aanwezig te zijn. Normaliter begin ik om 9.00 maar aangezien ze om 8.45 aan het paasontbijt begonnen besloot ik eerder te gaan; het zou lullig zijn om daar middenin te vallen, toch? Dus ik was, geheel in stijl in mijn pyjama, om 8.35 op school zodat ik lekker en gezellig mee ontbeten heb. Echter na het ontbijt ging de onderbouw eieren zoeken en de bovenbouw het Zweeds loopspel doen. Tja wat moest ik nu? Maar al snel bleek dat het Zweeds loopspel ook gesplitst gespeeld werd dus groep 7/8 (nou ja alleen 7 dan want groep 8 zat op het Rietveld voor een meedraai dag) zat nog in de klas. Daar kwam muziek uit het lokaal dus ben ik daar Gan kijken. Bleken ze adhv. Het didibord een soort van ‘we-fit’ te hebben; een hit die ‘gedanst’ werd wat je na moet doen. Daar stonden ze dus met een hele groep meiden mee te swingen met het digibrd. Erg gezellig dus heb ik ook maar een tijdje meegedaan, tot hilariteit van sommige leerlingen. Maar dat boeide me niet, ik vond het lollig om te doen en op die manier deefd ik wat aan ‘ochtendgymnastiek’, haha. Hierna heb ik nog een potje gedamd met Lars (door een stomme zet van me heb ik verloren L) en daarna heb ik nog even wat rondgereden en gekletst met e.e.a.

Tussen de middag heb ik weer effe mijn rust gepakt want ’s middag zou ik weer een MS les doen en daar oest ik wel weer even energie voor opladen (van wat ochtendgymnastiek doen wat energie vreet en verder eten en wat hangen wordt je behoorlijk duf kan ik je zeggen ). Maar toen ik in groep 8 aan de MS les begon ging het wel weer goed, ik voelde me in elk gevl weer fit genoeg. Deze keer koos ik eer voor om eerst de powerpoint te geven en aansluitend mijn verhaal en de proefjes te doen. Ik had daarvoor de ele middag de tijd gekregen en dat moest wel haalbaar zijn gokte ik. Nou dat is gelukt want al met al heeft alles anderhalf uur geduurd dus ik had zelfs nog tijd over J. Maar doordat ik deze keer al tijdens de powerpoint vragen kreeg, en ook toestond, over de ‘link’ met mijzelf  liep mijn verhaal (dus eigenlijk het tweede deel van de les) er al gedeeltelijk doorheen. Maar dit gebeurde op een prettige manier en ik heb gemerkt dat het op deze manier ook meer ‘leeft’ voor de kinderen en dat ze de theorie er beter door begrijpen. Hierdoor kwamen er uiteindelijk tijdens mijn verhaal niet zo heel veel vragen meer maar dat gaf niet want een hoop wisten ze al. Wat me deze keer wel opviel was dat er weinig (zeg maar gewoon eentje) ‘ervarings/ herkenningsverhalen’ kwamen vanuit de kinderen. Tot slot heb ik nog de proefjes gedaan en ook die sloegen weer aan. En oké, de klas werd wat drukker maar ergens vind ik dat helemaal niet erg. En nu helemaal niet als je er vanuit gaat dat ze de hele ochtend al vrij stil zijn geweest tijdens de mee draai op het Rietveld en ze, met een kleine onderbreking van de gezamenlijke paaslunch op school, de middag stil (aandachtig) begonnen zijn met mijn powerpoint en praatje. Ze hebben het knap gedaan hoor. Al met al weer een succesvolle en leuke middag al moet ik wel toegeven dat ik ‘helemaal op’ was toen de les voorbij was, haha. Maar ook nu geldt weer, ik heb het wel gedaan en ik heb er een voldaan gevoel bij!

En ook vandaag begon wat gestrest doordat Hartink Bank zou komen voor de rolstoel. Het vervelende alleen aan hun is, is dat ze gen tijd kunnen geven; het is voor of na 13.00. Ze zouden voo 13.00 uur bij mij zijn maar omdat er geen tijd bekend is had ik de wekker gezet op 9.00 (op de gok dat ze niet eerder zouden komen). Aanvankelijk wilde ik dan m’n ochtend verder ontwaken met de snooze (om de 9 minuten) maar dat heb ik veranderd in halve uren; iedere keer als de wekker afliep verzettte ik de tijd met 30 minuten. Het hielp wel want ik was telkens nog net slaperig genoeg om dan weer een half uurtje te pitten maar toch wakker genoeg te zijn om alert te blijven op de bel. Dus toen om 9.40 de bel ging was ik uitgerust en wakker. De rolstoel werd ‘gefixt’ al kreeg ik wel de mededeling dat ze een technisch rapportje naar de gemeente doen dat de rolstoel ver vangen moet worden. Prima en dan merk ik het wel! Hierna zijn Erik en ik boodschappen gaan doen; zowel de wekelijkse als wat extra’s voor de Pasen omdat Yvette van 1^e op 2^e Paasdag hier is en we dan willen gaan gourmetten. Nou en zo ondertussen ben ik weer uitgetypt (ik merk dat de motoriek van mijn vingers dwars gaan liggen, moet veel teveel spelfouten eruit halen, haha).

Afgelopen week is een drukke week geweest; het was allemaal nodig maar ergens veroorzaakte dat pook weer zoveel chaos in mijn hoofd dat ik het vorige week zondagavond effe niet meer zag zitten. Maar na een peptalk van Erik ben ik er toch heel ‘blank en open’ aan begonnen en ik heb het gered!

Het begon al met de maandag waar ik ’s middags naar de fysio  moest omdat ik last van mijn rug had (heb). Maar ja, ik MOEST ook spoelen omdat ik dinsdag gewoon moest werken dus dat hield in dat ik ook bijtijds mijn bed uit moest en niet lekker kon uitslapen. Maar het ging me allemaal redelijk goed af dus dat scheelde alweer. Echter de fysio behandeling, de massage om het e.e.a. los te krijgen, was een kwelling. Niet alleen tijdens het masseren maar m.n erna. Gevoelsmatig had ik nu MEER last van mijn rug als de afgelopen 3 weken. En zelfs de eerste 3 volle dagen erna had ik er nog last van. Maar dat schijnt zo te horen; het wordt eerst erger voordat het beter wordt. Nou en aangezien mijn lichaam door de MS wat heftiger reageert kan dat dus best kloppen dat ik het slechter aan vond voelen. Maar kennelijk heeft er toch een hoop vastgezeten want nu, inmiddels vrijdag en dus 4 dagen verder, merk ik iets van verlichting. Het heeft dus ergens wel iets geholpen al ben ik er nog niet vanaf (van mijn ‘oorspronkelijke rugpijn dan). ‘Gelukkig’ staat er volgende week nog een vervolgafspraak, we zullen zien wat dat gaat brengen al ben  ik ergen toch licht optimistisch

De dinsdag was een normale dag in de zin van werken en verder niets bijzonders. Ja ik moest vanuit het werk nog even langs de kruidvat en de coop maar ook deze boodschapjes zijn niets bijzonder. Het enige waar de ‘druk’ zat was em in het feit dat Hodes ’s middags een levering zou komen doen en dat om 16.30 Herenwal zou komen voor de scooter (volgens Erik is het toch echt de accu die ervoor zorgt dat de scooter slecht start en gezien het feit dat de scooter pas van december 2011 is mag deze eigenlijk nog niet defect zijn; dus Herenwal heeft wat goed te maken al is dat gewoon de garantie). Dus ik zat effe in de rats hoe ik dat zou redden met het spoelen en met de eventuele ‘werk-vermoeidheid’.  Nu viel het gelukkig mee met de vermoeidheid; nadat ik bij thuiskomst een half uurtje gezeten had ging het wel weer. Maar kennelijk was ik er met mijn hoofd toch niet helemaal bij want toen ik uitgerust was ben ik gewoon gaan spoelen, totaal niet meer aan de Hodes levering denkend. Dus toen ik zat de spoelen stond Hodes aan de deur, shit wat nu? Ik was inmiddels al wel klaar met de waterpomp maar omdat er nog geen reactie was zat ik nog steeds aangekoppeld. Dan mezelf maar heel stil houden (ik had gelukkig niet de radio aanstaan wat zou kunnen verraden dat ik thuis was) zodat ze zouden denken dat er niemand thuis was en ze de bestelling achter zouden laten. Dat deden ze gelukkig ook zodat ik daarna weer rust had. Echter na het spoelen ben ik heel druk voor het wrrk aan de slag gegaan achter de computer, wederom totaal niet aan Herenwal denken. Dus toen er rond 16.30 gebeld en op het raam geklopt werd as ik eerst verbaasd, ik verachtte niemand. Totdat ik Harry (van Herenwal) zag staan en er ineens weer een lichtje op ging. Gelukkig was het ver vangen van de accu een snel klusje zodat ik daar niet teveel tijd mee verloor. Nu heb ik tenminste weer een goed werkende scooter en dat telde vooral voor mij.

Helemaal omdat ik op woensdag naar het ZH naar de chirurg moest. Nou en naar het ZH gaat toch makkelijker met de scooter dan met de Canta. Maar ook nu was het weer even druk in mijn hoofd want ik moest het wel weer ‘regelen’ met het spoelen. Maar gezien de tijd in het ZH maakte het voor het spoelen eigenlijk weinig verschil met het wekelijks sporten (iets waar ik van tevoren niet echt op bedacht wasL). Nou en eenmaal om 15.00 in het ZH was (ik had 0m 15.05 een afspraak) liep het, zoals bijkant gebruikelijk is op de poli vaatchirurgie, uit. Maar daar had ik al rekening mee gehouden en ging er op voorhand dus ook al niet meer van uit dat ik om 16.00 kon gaan sporten. Maar toen ik om 15.45 naar binnen werd geroepen was het consult vrij duidelijk en dus kort; de teennagel komt terug in de hoekjes dus we moeten het nogmaals via een poliklinische behandeling wegsnijden. Dus de afspraak voor 5 juli a.s werd gemaakt waarna ik weg kon. Nog effe naar de wc en dan als de donder naar het sporten. Daar kwam ik om 16.02 aan dus na het omkleden kon ik om 16.10 gaan sporten. Maar dat ging helaas niet zo soepeltjes al gehoopt. Ten eerste bleek ik toch nog wel veel last van mijn rug te hebben (dat vertelde ik en toen bleek dat het gebruikelijk was maar ook aangaf dat het wel helpt J) en daarnaast wilde mijn benen en voeten niet goed actief meedoen. Dus na, uiteindelijk toch nog, 2cx 15 minuten gefietst te hebben was het genoeg voor mij; maar ik was tenminste wel even geweest.

Afgelopen week is weer een drukke week geweest wat betreft dingen doen. Niet dat ik veel bijzonders gedaan heb maar doordat ik nog steeds moe ben en eigenlijk ook last van mijn rug heb zijn ook die ‘normale’ dingen extra vermoeiend. Toch zijn er deze week wel 2 activiteiten geweest waar ik wat over wil vertellen dus daarom bij deze toch weer een blog erover.

De leuke activiteit was een high tea samen met Simone bij lunchroom Luciano (www.dalbrothers.nl) in Arnhem. Het was even passen en meten hoe we de rolstoel het beste bij haar in de auto kregen maar dat bleken we toch wel vlug door te hebben zodat we ruim op tijd vertrokken naar Arnhem. Om die reden waren we dan ook ruim een half uur te vroeg op Presikhaaf.  Dus zijn we eerst nog even het winkelcentrum ingelopen en hebben we daar ergens, want we wisten geen van beide waar Luciano’s precies zat, gevraagd waar we heen moesten. De binnenkomst bij Luciano’s was erg positief; we werden vriendelijk begroet en geholpen bij binnenkomst en de sfeer die de zaak uitstraalde voelde meteen gezellig. Nadat we ons gemeld’ hadd3en mochten we zelf een plaatsje zoeken en kwam er vrij vlot iemand aan de tafel met theekopjes, een thermoskan heet water, verschillende theezakjes en bestek (niet dat we dat gebruikt hebben maar ik vond het wel netjes ). Vervolgens kwam de mededeling dat de hapjes van de high tea zo zouden komen.

Nou en toen die kwam werd dit geserveerd op een aparte 4-laags etagère (zag er erg leuk uit. Op de verschillende lagen lag (op volgorde van laag naar hoog):

1. Turkse pizza’s, kaasbroodjes en saucijzenbroodjes à warme hapjes
2. Stokbroodplakjes met filet american, roomkaas met komkommer, tonijnsalade, han/kaas met dip (bleek iets van knoflooksaus en sambal)
3. Naturel/choco cake, muffins, in chocola gedipt spekje en chocolade kaakje
4. Roze koeken, roze spekjes, kokosspekjes, chocolade/ marsepein maantjes

Goed, de befaamde high tea ‘scones met clotted cream’ lagen er niet tussen maar wat we nu kregen was ook meer dan lekker en genoeg (achteraf kregen we ook niet alles op, en dat met zo’n ‘vreetwolf’ als ik, haha). Al met al hebben Simone en ik er ruim 3 uur gezeten waarbij we veel gelachen en gekletst hebben maar vooral een hoop ‘gebunkerd’, haha. Maar het was erg gezellig en dat was net effe wat ik nodig had, even nergens mee bezig zijn en gewoon lol hebben.

Nou en zaterdag 31 maart was er weer een NVM Open Huis. Nu had ik Daphne geregeld om erbij te komen zitten op de flat en dan zou Remco nog wat elektrische klusjes doen op Wederikveld terwijl Erik sporten was. Uiteindelijk was Remco sneller klaar met de klusjes dan gedacht dus is hij ook naar de flat gekomen. En terwijl ik met Daphne een spelletje gedaan heb, hebben we ook gezellig bijgekletst. Daf heeft zelfs nogmaals de Open Huis gepromoot op haar facebook profiel maar het heeft niet mogen baten. We hebben er  uiteindelijk 4 uurtjes VOOR NIETS gezeten want er is niemand langs gekomen. Gezien het weer (het was weliswaar droog maar erg guur, winderig en daardoor koud) was het wel te verwachten maar ergens had ik nog goede hoop. Helemaal omdat bepaalde ‘regelingen’,  zoals de verlaging van de overdrachtsbelasting naar 2%, nu nog gelden maar per juli weer stoppen. Ook was er veel aan reclame maken gedaan (voor een deel al via de makelaar waar de rekening nog voor moet komen, L) maar ook zelf ik ik de flat op verschillende internetsites gepromoot en ik heb het rondverteld aan iedereen die het wilde horen. Het heeft allemaal geen bal uitgemaakt en daar baal ik van. Er zit nog wel een extra baal reden bij maar daar wil ik even niets over kwijt, dat komt misschien nog wel een keertje maar nu niet.

Maar goed, nadat we alles weer opgeruimd hadden zijn Daf en ik boodschappen gaan doen; wij zouden gaan koken voor onze mannen; ‘2 keukenkneusjes’ aan de slag met een 3-gangen menu, haha. Gelukkig hebben zowel Remco als Erik toch nog wat geholpen zodat wer een lekkere maaltijd gegeten hebben. Vooraf: romige kaas-prei soep. Hoofdgerecht: Eendenborstfilet met appeltjes en een balsamico saus.  Nagerecht; een Dame Blanche (ofwel vanille ijs met zelfgemaakte warme chocoladesaus). Erg lekker! Na het eten hebben we nog spelletjes (2x een potje Kolonisten en 1x 30 seconds) gedaan en om 23.45 lag ik op mijn bed; moe maar ergens wel voldaan

Ik wil eigenlijk proberen om minimaal 1x per week te bloggen maar soms, zoals nu het geval is, is er niets bijzonder gebeurd waarover ik zou WILLEN bloggen. Bovendien ben ik momenteel zo moe dat ik ook niets bijzonders beleef. Om toch een blog te schrijven geef ik vandaag een aantal ‘culinaire’ tips; voornamelijk tostirecepten die ik uitgeprobeerd heb en echte aanraders zijn. Maar eerst wil ik beginnen met een ‘bananen-halzenoootsmoothie’. Deze heb ik gelezen in het Aldi foldertje over de Pasen en is een echte aanrader (al weet ik niet of het wel zo’n goede combi is met de tosti’s )

Bananen-hazelnootsmoothie (brunchgerecht voor 4 personen)

Nodig:

2 á 3 bananen in plakjes

4 sinaasappels

4 volle eetlepels hazelnootpasta (ik heb Nutella gebruikt)

250 ml. Volle yoghurt

Doen:

Leg de plakjes banaan op bakpapier 1 uur in de vriezer om te laten bevriezen (dat bakpapier heb je echt nodig om ervoor te zorgen dat de banaan niet aan het bord o.i.d. vriest, haha). Pers de sinaasappels uit. Na dat uur alle ingrediënten in de blender doen en een paar minuten op de hoogste stand mixen tot een schuimige drank. Als je het nu feestelijk wilt maken kun je het glas evt. garneren met enkele achtergehouden plakjes banaan, wat sinaasappelrasp en rietjes

En nu de tosti’s (die ik geprobeerd heb dan J en erg lekker vond)

1. Stevige ham-kaas tosti

Nodig:

2 sneetjes meergranenbrood (omdat ik niet van bruin brood houd heb ik een wit pistoletje

genomen wat de ‘tosti’ wat minder stevig maakt, maar niet minder lekker hoor!)

1 el grove mosterd

2 plakken pittige (oude) kaas

2 plakken (achter)ham

Doen:

Besmeer 1 zijde met de mosterd. Beleg vervolgens met de kaas en de ham. Dek af met de andere snee (indien gewenst ook nog besmeerd met mosterd) en rooster in onngeveer 4min. Goudbruin. Eet smakelijk.

2.De rozijnsensatie

Nodig:  2 sneetjes rozijnenwegge (ik heb krentenbrood gebruikt en dat is een goed alternatief)

1 el peren-appelstroop (ik heb alleen appelstroop gebruikt)

½ appel in plakken

2 plakken brandnetelkaas (ik heb, bij gebrek aan brandnetelkaas, gekozen voor gewone kaas)

Doen:

Besmeer 1 zijde met de peren-appelstroop, beleg met de appelpartjes en de brandnetelkaas. Afdekken met de andere snee en in ongeveer 4min. Goudbruin bakken/ grillen. Eet smakelijk.

3. Vezelrijke geitenkaastosti

Nodig:

2 sneetjes meergranenbrood (ik heb gewoon een wit pistoletje gebruikt omdat ik niet van

bruin brood houd. Het smaakt ook prima maar is daardoor minder ‘vezelrijk’)

2 plakken geitenkaas

½ peer in plakjes

1 el honing

Doen:

Beleg 1 boterham met 1 plak kaas en peerplakjes. Besprenkel deze met honing en dek af met de andere plak kaas. Leg de andere snee brood erop en rooster in ongeveer 4 min. Goudbruin. Eet smakelijk.

4. Voor de zoetekauw

Nodig:

1 beschuitbol

1 el boter

2 el chocopasta

½ banaan in plakjes

1 el gerapte kokos (deze heb ik weggelaten omdat ik deze niet voorradig had. De tosti

smaakte prima al denk ik wel dat de kokos net dat tikje extra geeft)

Doen:

Snijd de bol doormidden en besmeer de buitenkanten met boter. Beleg de andere kanten met chocopasta, banaan en kokos. Bak de tosti in ongeveer 4 min. Goudbruin. Eet smakelijk.

5. De walnoten met brie

Nodig:

1 afbakstokbrood (ik heb weer een pistoletje genomen)

50gr. (room)brie in plakjes

2 el grof gehakte walnoten

2 plakjes cervelaat worst

Doen:

Beleg de onderste helft van het brood met brie, de walnoten en een dubbelgevouwen plakje cervelaatworst. Leg de bovenste helft erop en grill de tosti in ongeveer 4 min. Goudbruin. Eet smakelijk

6. Tonijn met rode ui en mozzarella  (voor 2 personen)

Nodig:

1 stokbrood (ik heb een pistoletje, door de helft gesneden, gebruikt)

1 teentje knoflook doormidden gesneden

1 scheutje extra vergine olijfolie (ik heb een olijfolie met kruiden, via Oil & Vineagar  winkel)

gebruikt

1 rode ui gesnipperd

2 el fijngehakte peterselie

Uitgelekt blikje tonijnstukken op olie

85gr. (of een bolletje) mozzarella in blokjes gesneden (heb ik gedaan maar als variatie zou ik

plakjes adviseren)

Doen:

Verwarm de grill en rooster de pistolet helften. Wrijf de geroosterde helften in met de knoflook en besprenkel met de olijfolie. Meng de rode ui, peterselie en tonijn met elkaar (of je ook de mozzarella erbij ‘mengt’ is een keuze, ik leg dit liever achteraf in plakjes bovenop) en breng op smaak met peper en zout. Beleg vervolgens de pistolet helften met dit mengsel. Eet smakelijk.

Dan heb ik ook nog wel de recepten voor een mediterrane tosti (met groentes en tapenade), een Amerikaanse (beetje ‘hotdog’-achtig met vlees en zuurkool), zalm (en roomkaas), kip-mango (met yoghurt mayo dip) en een Italiaanse maar die heb ik nog niet geprobeerd. Mochten er toch lezers zijn die ook deze recepten willen, stuur maar een berichtje J

 Ik heb het een tijd uitgesteld omdat ik er niet aan wilde toegeven, en ergens voelde het als ‘zielig doen’ als ik erover zou bloggen, maar het zit me wel dwars en ik moet het kwijt. En uit ervaring weet ik dat schrijven helpt dus ja, sorry ik ga even ‘zielig bloggen’.  Want mijn gedachtegang uit de titel blijkt toch niet te kloppen (al weet ik dat ergens wel maar ik blijf koppig tegen beter weten in hopen op…..?)

Het begon na de 2^e gastles MS van dit jaar. Ik was zo ontzettend moe. Maar op dat moment heb ik dat afgedaan dat het aan de gastles lag; dit is, hoewel het heel leuk en bevredigend is, ook heel vermoeiend en energievretend. Meestal ‘zakt’ dat wel weer als ik mijn rust neem.  Echter verdween deze vermoeidheid niet door vroeg naar bed te gaan en een dag (of 2) rustig aan te doen. Maar ja, ik had, en heb nog steeds, zoveel leuke dingen (en oké, ook een aantal ‘moetjes’ en die kan ik helaas ECHT NIET afzeggen/ verzetten omdat een gewijzigde afspraak te lang op zich laat wachten)) op de agenda staan dat ik wel ‘door’ dacht te kunnen. Maar ik trek het niet meer. Ik merk dat ik ’s avonds na GTST doodmoe ben (soms er al net voor), alsof alle energie in 1x als een soort lijntje uit je getrokken wordt. Maar soms heb ik die momenten ook op de dag. Nu ben ik eerder niet het type dat een middagdutje doet, ik ga in plaats daarvan wel bankhangen, maar vanmiddag MOEST ik toch echt effe plat.

En jammer genoeg is het niet meer alleen de vermoeidheid die me opbreekt maar ook de bijkomende klachten. Door die vermoeidheid gaat het lopen erg slecht (ik doe bijkant alles in de rolstoel en de momenten dat ik ‘los’ loop gaat wel via allerlei steunpunten) en ook mijn motoriek gaat beroerd (ik laat weer egelmatig het e.e.a. vallen en de simpelste handelingen, zoals bijv.  jas aantrekken en dichtritsen,  kosten intens veel moeite). Daarbij merk ik ook weer dat mijn ogen met regelmaat weer wazig zijn. Stiekem ben ik bang dat het een lichte schub is maar dat wil ik niet weten/ toegeven (onder het mom; als ik maar vaak genoeg zeg dat het niet gebeurd dan gebeurd het ook niet, toch??). Want als het daadwerkelijk een schub is dan moet ik eerst weer langs de neuroloog (om het te bevestigen) en vervolgens hoogstwaarschijnlijk weer een prednisolon kuurtje en dan komt, zoals ik al zei, op het moment zoooo niet uit.  En bovendien kan ik dat, met al die leuke vooruitzichten en moetjes, niet gebruiken maar het zit me wel dwars.

Op zo’n moment baal ik van mezelf en van de MS. Waarom doet mijn lichaam niet gewoon mee? Waarom moet het zo vermoeid zijn en al die andere klachten ‘erbij halen’? Waarom komt dit nu? En waarom kan ik niet gewoon de rust nemen waar mijn lichaam zo om vraagt? Allemaal waarom vragen waar ik weet geen antwoord op te krijgen, eigenlijk zinloze vragen maar ze houden me wel bezig. En dat betekent dat ik dus, behalve lichamelijk moe ook geestelijk moe wordt. Een vicieuze cirkel zeg maar, maar hoe doorbreek je die???

En dan heb ik wel hele lieve mensen en collega’s om me heen die met me begaan zijn en zeggen dat ik gewoon aan mezelf moet denken (en me dan dus maar gewoon ziek moet melden) maar zo zit ik niet in elkaar. Ik VOEL me niet ziek (alleen zwaar onhandig) dus ziek melden voelt dan als spijbelen. En als ik ergens niet tegen kan is het wel dingen doen die niet gerechtvaardigd zijn. Dus ja, dan draaf ik maar door en zie ik wel waar het schip strandt.

N.a.v. de vorige MS les had ik enkele ‘aanpassingen’ gemaakt in het programmaverloop van mijn praatje in de MS les. Zo ben ik de les begonnen met terughalen van de info, effe checken wat er nog was blijven hangen van de info les/ powerpoint presentatie. Tot mijn verbazing, want het was al een week geleden, wisten ze op alles nog een antwoord te geven (er gingen ook  telkens een heleboel vingers omhoog). Dus wat dat betreft zat het wel snor.

Ik heb toen mijn verhaal verteld; hoe is de MS bij mij begonnen? Hoe is de MS ontdekt (dus welke onderzoeken en hoe was dat)? Wat de MS voor een gevolgen voor mijn leven had en welke instelling dat bij mij opgewekt heeft. Ook heb ik het nog even gehad over mijn ‘aanpassingen’ (schoenen, douchestoel enz. maar ook de scooter en Canta). Gedurende mijn hel praatje heeft de klas ‘ademloos’ geluisterd (is erg goed voor mijn ego, haha). Hierna heb ik de kinderen in de gelegenheid gesteld voor vragen. Er kwamen wel een paar vragen (en nog goede ook) maar niet zoveel als gedacht. Wat dat betreft merk ik dat deze opzet (eerst de powerpoint en pas op een later moment mijn praatje) toch te ‘lastig’ is als het gaat actuele vragen te stellen. Ik heb namelijk tijdens de powerpoint al gemerkt dat er veel ‘persoonlijke’ vragen waren maar deze heb ik grotendeels onbeantwoord gelaten om ze in de vervolg les (mijn praatje) te beantwoorden. Maar ik heb gemerkt dat zowel bij de kinderen als bij mij de type ragen teveel ‘gezonken’ zijn. Hierdoor merk ik nu, nu ik thuis ben en de hele les effe rustig ‘laat bezinken’,  dat ik bepaalde dingen net eens meer verteld heb en dat bepaalde vragen ook niet opnieuw gesteld zijn. Niet dat het zo’n ramp is want desondanks heb ik toch een zinvolle les gegeven maar het is een tip voor de gastles in groep 8.

Na mijn praatje zijn we de proefjes gaan doen. Ik kreeg al meteen de vraag hoe het met dat zware gevoel zat zodat ik ze eerst maar de ‘huiswerk opdracht’ (de kaplaarzen vullen met zand en dan lopen/ rennen) meegegeven heb. En de vraag om, als er kinderen zijn die het dadwerkelijk gaan proberen, mij te komen vertellen wat ze ervan vonden. Hierna ben ik de andere proefjes gaan doen en als eerste hebben we het duizelige gevoel gedaan dmv. rondjes draaien om de eigen as en dan stil staan. Wat ik deze keer wel gedaan heb ik nadat de proef gedaan was even klassikaal bespreken hoe dat nu was. Het merendeel was erg duizelig en vond het een onprettig gevoel, blij dat ze weer rustig mochten gaan zitten.  Hierna heb ik, omdat ik vergeten was de glazen in te smeren met vaseline, de proef gedaan met 1 hand. Eerst klassikaal een knoopje losmaken met de niet-schrijfhand en vervolgens een balletje rondgooien. Ook dit heb ik klassikaal besproken. Leuk was om te merken dat kinderen eerlijk toegeven dat het toch wel behoorlijk lastig is en medeleven toonde met het feit dat ik dit ondervind. Omdat ik ondertussen de brillen ingesmeerd had konden deze ook rond gaan. Ook hier kwamen leuke reacties op. Wat ik vooral erg lief vond was dat er iemand (bezorgd) opmerkte  dat het ook best wel gevaarlijk was als je dit ‘ziet’ terwijl je bijv. fietst. Ik ben de proefjes geëindigd met het ‘dove gevoel’ ofwel de ovenwanten met de snoepjes in een papiertje. Dit was erg leuk en hilarisch om te doen. Hoewel iedereen aangaf dat het erg lastig is waren er toch een aantal die het lukte om de snoepjes te openen.

Na afloop van de proefjes heb ik, om de klas weer even rustig te maken (want door de proefjes waren ze ondertussen best druk), gevraagd of er nu nog vragen waren. Ook nu kwamen er nog wel een paar maar ook niet zoveel meer; kennelijk was het nu toch allemaal wel duidelijk. Tot slot kreeg ik nog een klassikaal applaus en enkele leuke/ bedankende reacties en heb ik de klas bedankt voor het luisteren en meedoen. Hierna ben ik gegaan.  Al met al heeft de les wat korter geduurd dan gedacht (1 uur en 15 min.)maar ik was wel behoorlijk moe. Al lag dat er misschien ook aan dat ik behoorlijk slecht, en vooral kort (al met al sliep ik pas om 0.50) geslapen had. Dus eenmaal thuis heb ik eerst goed uitgerust en lui in de fauteuil gezeten voordat ik qweer wat (zoals dit weblog bericht typen) gedaan heb, haha. Maar ik vond het weer een zeer geslaagde middag en ik heb goede feedback voor de volgende keer.

Pabo 3 ging dus goed van start. En goed, de relatie met Erik komt wat langzaam op gang (eerst zien we elkaar af en toe eens in het weekend maar ook zo een weekend niet) mijn geluk was er niet minder om. Pas vanaf het moment dat ik op visite ben geweest in Didam en mijn kennismaking heb gehad met zijn ouders komt de relatie meer op gang en merk ik dat ik me steeds meer verbonden en aangetrokken voel tot Erik; heerlijk dat verliefd zijn! Wel merkte ik dat het lichamelijk, door de MS toch wel iets minder ging. Dus tijdens een controle bij de neuroloog werd ik doorverwezen naar het SMK voor therapieën; ik kreeg fysio van ene Guy en van wie ik de ergo kreeg weet ik niet meer. Maar het heeft wel enig effect gehad en ik heb er tips en weer een hoop gezelligheid aan overgehouden .

En hierdoor ging het met de MS ook weer redelijk, althans lichamelijk dan. Die 4-wekelijkse preventieve solumedrol sloeg zodanig goed aan dat de neuroloog besloot om deze kuur te ‘verlengen’ naar om de 6 weken, dat scheelde weer een ritje naar het CWZ. Alleen ondanks dat alles ging het lopen toch niet echt super vooruit. Na een lang gesprek met de revalidatie arts, die er eigenlijk al vanaf het begin op aandringt maar wat ik telkens afhield, besloot ik toch om het traject van aangepast schoeisel in te gaan. Dus was er begin oktober een eerste gesprek met de orthopedisch schoenmaker (toen nog van de Nimtos, inmiddels heten ze de Livit) tijdens het zgn. schoenspreekuur in het CWZ. En van daaruit werd er een afspraak gepland bij hun in de praktijk zelf. En daar begon het hele traject. Eerst gipsen voor de vorm van mijn voet en been, vanuit het gipsen werd er een plastic mal van een schoen gemaakt en op basis daarvan kwam er een vilten proefschoen, echte schoen.

Toen deze half januari geleverd werd moest ik er even aan wennen maar al snel vond ik het nog niet eens zo’n hele lelijke schoen. Het lopen erop was wel even wennen maar toch al snel vertrouwd, en niet te vergeten, erg prettig. Toen ik op een controle kwam, en ermee instemde dat dit goed liep en dat dus de definitieve schoen gemaakt kon worden vertelde de schoenmaker me iets waar ik tot op heden nog steeds profijt van heb. Namelijk ‘ga maar kijken wat je leuk vind, ga knippen en plakken en dan maak ik het wel na voor je’. Omdat het mijn eerste paar was heb ik wel wat eenvoudige ideeën aangedragen maar ben ik nog niet al te creatief geweest. Gelukkig had ik een schoenmaker die zich aardig kon inleven, of in elk geval rekening houdend was met een tiener, zodat ik het aan hem overgelaten heb. En net voor het grote derdejaars optreden in juni werd het eerste schoenenpaar afgeleverd. En gaaf dat ik ze vond, ondanks dat ze vrij eenvoudig waren. En ik had er zoveel extra steun aan bij het lopen dan ook dit weer beter ging.

Tevens heb ik dit schooljaar, m.n in de periode rond de feestdagen, een behoorlijke depri periode gehad. Ik twijfelde aan alles en ook mijn relatie met Erik was een enorm twijfelpunt. Wat nu als het slecht(er) met me zou gaan, zou Erik dan blijven? En was het wel eerlijk van me om liefde van Erik te verlangen terwijl hij iets beters (en gezonds) kan krijgen? Haad mijn leven met al dat geklungel door de MS nog wel nut? Ik heb in die periode echt een tijdje met zelfmoordneigingen gezeten, zo erg zelfs dat ik al aan het uitdenken was hoe ik het zou doen. Waar uiteindelijk het keerpunt kwam weet ik niet meer maar op een gegeven moment waren deze suïcidale neigingen weer weg en zag ik het allemaal toch weer wat zonniger in. Mijn relatie met Erik werd wat frequenter; we zagen elkaar ieder weekend en zelfs de kleine vakanties brachten we samen ook. Goed in de zomervakantie zijn we grotendeels nog wel ieder onze eigen weg gegaan; ik ben met mijn ouders weer op camping vakantie geweest in Kaatsheuvel (maar daarbij is Erik 1dag op visite geweest en 1 dagje om met de hele fam. naar de Efteling te gaan) en ik ben samen met Ingrid 10 dagen naar Oostende geweest.

Wat de opleiding betreft ging het aardig. Omdat ik inmiddels mijn propedeuse behaald had was ik extra gedreven om weer gewoon mee te doen met de anderen. En omdat ik de gymlessen nu had ‘laten vallen’ ging dat ook makkelijker. Toch bleek Pabo 3 een pittig jaar te zijn. Qua theorie en schoolopdrachten gaat het goed, dat gaat me aardig af. De eerste stageperiode is echter gericht op kleuters en aangezien ik wat ‘kleuters’ aangaat nog een band had met mijn eigen basisschool (de dagjes bij juf Christien) wilde ik ook daar graag stage lopen. Juf Christien bleek echter door privé omstandigheden tijdelijk uit beeld, juf Dorris had al een stagiaire dus werd juf Dorothé de keuze. Aanvankelijk ging het goed maar naarmate de stage langer duurde hoe meer irritaties er kwamen bij mij. Het viel me op dat de juf mij kennelijk niet helemaal met de klas vertrouwde want ze was er ALTIJD. Bovendien schreef ze hele verslagen als ik een les gaf en nam ze niet de moeite om mij tegemoet te komen in mijn MS. Want dat merkte ik wel, bij kleuters is alles klein/ laag en vraagt het toch ook wel een hoop van je fijne motoriek, iets waar het bij mij aan schort. Bij de uiteindelijke beoordeling voor deze stage onthield de juf zich van een waardering en dan ligt het dus bij de PABO die de keuze maakt uit ‘voldaan/ niet voldaan’ en dus werd de beoordeling het eerste.

Maar ik had desondanks wel een hoop geleerd van de stage; zowel op pedagogisch/ didactisch vlak als over mijn eigen handelen, wat wel en niet te doen in een stage . Kleuters zijn leuk maar geen reële doelgroep voor mij. Dus toen mijn adaptief stage weer bij kleuters gepland stond heb ik de nodige stampij gemaakt waardoor ik uit eindelijk in een groep 4, weer op de Boskriek in Wijchen, terecht kwam. En tijdens deze stage kwam ik erachter dat gewoon een klas kinderen veel te intensief is voor mij maar dat ik de extra begeleiding heel erg leuk vind. Deze stage heb ik dan ook met een ‘goed’ afgesloten.

Om eerst even verder te gaan op mijn liefdesverhaal. Zoals geëindigd was de vakantie na PABO 2 begonnen. Echter nog geen 2 dagen later verscheen er in mijn mailbox een mailtje. Het was er eentje van Erik, en wat voor een zeg. Het was een zelfgeschreven (speciaal voor mij) liefdesgedicht. Ik was even helemaal van de kaart want hoewel ik het ergens heel graag wilde vond ik het nu ineens doodeng en wist ik niet wat ik ermee moest. Ik heb het dus maar even gelaten voor wat het was. Ondertussen was Erik met de trein voor 14 dagen naar Schotland vertrokken dus ik had nog even de tijd totdat ik na 4 à 5 dagen weer een mailtje kreeg van Erik. Die zal zich wel afvragen waarom mijn reactie uitblijft, althans dat dacht ik. Niet dus, het was een doodgewoon mailtje over hoe zijn vakantie in Schotland was. Nu wist ik helemaal niet meer wat ik ervan moest denken, ik werd zelfs een beetje pissig op hem. Wat was hier nou weer de bedoeling van, en wat moest ik hiermee? In die bui heb ik terug gemaild dat hij een leuke gozer was maar niet meer dan vriendschap.

Ik besloot om me maar eerst op de vakantie te richten dus zo gezegd zo gedaan. Vervolgens ben ik eerst met mijn ouders op een camping vakantie geweest. Het was een beetje behelpen zo in een tentje maar het ging al met al nog best prima. Daarna ben ik met Ingrid naar Disneyland Parijs geweest. Omdat we allebei niets in een bus- en of treinreis zagen zijn we gaan vliegen vanaf Eindhoven airport, ik heb nog nooit zoveel lol gehad. Het hotel was super en ook de vakantie in Disney was top al had ik de 2^e dag toch maar een rolstoel gehuurd in Disney omdat al dat lopen me toch wel opbrak. Maar verder ging het met de MS en mijn eerste zelfstandige vakantie geweldig.

Maar hoewel ik zei dat er tussen mij en Erik niet meer dan vriendschap was, er kriebelde toch telkens iets. Dus eenmaal weer in Nederland besloot ik om dan toch de gok maar te wagen. Ik belde hem op om te vragen of hij iets mee wilde gaan drinken (ik ga niet over de telefoon vertellen dat ik hem toch wel leuk vond). Kreeg in eerst zijn moeder aan de lijn waardoor ik dacht toch een verkeerd nummer te hebben van hem, helemaal niet meer aan gedacht dat Erik nog thuis woonde en dat er dus ook iemand anders op kon nemen. Toen zij vervolgens vroeg wie ik dan moest hebben, zei ze dat het haar zoon was en dat ze hem wel effe ging roepen. En voor ik het wist had ik Erik aan de telefoon. Bij het horen van zijn stem ging mijn hart een slagje sneller slaan. Dus we spraken af om wat te gaan drinken op de Korenmarkt in Arnhem.

Op de Korenmarkt hebben we in de eerste instantie over de vakantie en van alles nog wat gepraat, behalve over ons. Toen we daar dan uiteindelijk toch op kwamen waren we het er eigenlijk allebei wel over eens dat we meer in elkaar zagen dan we eerst wilde toegeven (met name ik dan). Op dat moment besloten we om dan toch maar een relatie met elkaar te beginnen. Eenmaal terug in de trein naar huis reist Erik met me mee tot aan Nijmegen. In de trein zitten we dicht tegen elkaar aan wat op het station afgesloten wordt met de eerste kus en is onze relatie, na ruim 2 jaar om elkaar heen draaien, toch een feit.

Afgelopen donderdagmiddag heb ik in groep 7/8 de info les gegeven bij ‘mijn’ MS-les. Eerder ging het info deel adhv. het spreekbeurt boekje van MS kidsweb met de groepsleerkracht maar aangezien je daar tegenwoordig een redelijk bedrag voor betaalt werd dat een te duur geintje (voor een vrijwillige les). Nu scheelde het dat 1 van mijn RT/ LGF Leerlingen vorig jaar er een powerpoint over gemaakt heeft voor zijn spreekbeurt. Ik heb deze dan ook iets aangepast zodat deze nu te gebruiken is door de leerkracht. Het zou echter wel betekenen dat ik er nog een sort van handleiding bij moet maken voor de leerkracht. Maar omdat ik, als ‘de patiënt zijnde’, er toch alles vanaf weet heb ik besloten om het info deel ook gewoon zelf te geven.

Nou en dan werd dus afgelopen donderdag. Omdat de leerkracht nog even bezig was heeft de stagiaire de powerpoint opgezocht op de computer zodat die op het digibord geprojecteerd kon worden. Ik moest wel even wennen wat betreft het ‘zappen’ tussen de dia’s, bij 6/7 ging dat gewoon nog met een muisklik en nu moest het met een speciale pen rechtop tikkend op het digibord. Dus af en toe was ik al een dia te ver maar gelukkig waren de kinderen zo aardig om me daarop attent te maken en corrigerende hulp te geven (want wat dat betreft ben ik toch nog een beetje een ‘digibord-analfabeet’, haha)

De presentastie ging goed en de kinderen zaten heel aandachtig te luisteren. Aan het eind bleek de klas goed in staat de quiz te maken en na afloop kreeg ik enkele goede vragen. Ik kreeg ook al meteeen vragen die op mij betrekking hadden maar deze hebik onbeantwoord gelaten, in die zin dat ik ze het antwoord schuldig zou blijven totdat ik volgende week terug kom voor ‘mijn praatje en de proefjes’. Maar zo geïnteresseerd als de klas vandaag al overkwam, dat belooft wat voor komende week.

Nou en verder hebben we nu echt problemen met de auto. Nu heeft Erik het al een tijdje over een andere auto maar meer omdat hij wat anders gezien had wat niet al te prijzig was. En of hij het al aan ‘zijn water’ gevoeld heeft of gewoon een vooruitziende blik heeft, het feit is dat de Renault Scenic het nu toch echt begeven heeft. We kwamen erachter dat de auto olie lekte en daarom is hij gisteren ermee naar de garage geweest. Nou en daar bleek dus dat de koppakking (wat dat dan ook mogen wezen)lek is. En schijnbaar is dat toch wel zo’n wezenlijk onderdeel van de auto dat een reparatie op zeer korte termijn noodzakelijk is. Nou en dat zou een geintje van ongeveer 1700,- euro worden. Tja en toen kwamen we aan het overleggen want de Scenis is nu al bijna 14 jaar. Deze dure reparatie zou geen garantie zijn dat we met een paar maanden niet weer een defect zouden hebben. Dus wilden we de auto nog laten maken??? Nu was Erik na de garage doorgereden naar een andere, eentje met BOVAG vermelding waar hij de andere gezien had. Nou en deze waren nog bereid om een redelijk bedrag terug te geven voor de Scenic. Nu had hij eigenlijk een afspraak staan vor zaterdag maar op advies van zijn vader heeft hij besloten om de auto per direct te laten staan; de kans dat je de motor in de soep loopt als je er nog mee rijdt is wel aanzienlijk aanwezig.

Dus vanmiddag (ik was pas om 11.00 uur uit bed) zijn we met de Canta, ivm. de boodschappen nadien nog even, en de scooter naar die garage gegaan. En daar hebben we een proefrit gemaakt. Hoewel het eigenlijk de 5-persoons uitvoering is van een bestelbusje ziet de auto er best leuk uit. Goed, het zilverblauwe kleurtje is erg besmettelijk maar zoals Erik altijd zegt: Ik heb een auto om erin te rijden, om van A naar B te komen, niet voor de ‘schone’ carrosserie.  Maar ook het interieur ziet er prima uit. En oké, het heeft wel niet zoveel verborgen vakjes als de Scenic maar door de hoogte is er genoeg compensatie. De instap bij deze auto is wel iets lager als bij de Scenic maar nog steeds hoger dan gemiddeld dus prima voor mij; als ik zit en mijn benen buiten de wagen plaats dan staan ze nog steeds in een 90 graden stand dus dan is meer dan voldoende. Bovendien zit de passagiersstoel erg comfortabel (dat is erg prettig met de vooruitzichten op Denemarken in mei, haha). Nu wilde ik ook de aachterbank even uittesten maar nu blijkt dat het in- en uitstappen, door de schuifdeuren (ipv. portierdeuren) wat lastig is voor mij. De bank zit verder prima en tja, hoe vaak zit ik nu helemaal achterin???  Nou en verder bleek tijdens de proefrit dat de auto ook makkelijk accelereert en dat was vooral voor Erik een pré. Dus de knoop is doorgehakt en de auto gekocht.

Het is een Citroën Berlingo 1.6 Multispace (zie foto) geworden. Deze wordt nu APK gekeud en rij klaar gemaakt en dan kunnen we hem maandag ophalen.

Soms heb je van die dagen dat alles tegenzit en dat je blij bent met een dagje ‘rust’. Gisteren was zo’n dag. Het begon eigenlijk allemaal al toen ik in bed lag en tot verschillende keren toe met m’n benen in de knoop zat. Nu gebeurd me dit de laatste tijd wel vaker, dat mijn benen niet de beweging maken/ buigen wanneer ik dat wil, maar gister gebeurde het op een te starre manier. Dat bleek maar weer eens toen om 7.00 uur de wekker afliep en k moest opstaan. Normaal gesproken ben ik 4 tot max. 6 minuten bezig om uit bed te komen en mijn sokken aan en horloge om te doen. Vanmorgen duurde dit maar liefst 11 minuten. Ergens had er toen al een lichtje moeten gaan branden dat dit em niet zou worden vandaag maar, als een koppige ‘go through’ ben ik toch gewoon verder gegaan met m’n ochtendritueel.

En wederom had er een lichtje moeten gaan  branden dat dit ‘niet mijn dag is’ maar ik wilde het gewoon niet zien. Alles ging minder goed want zowel mijn benen als mijn handmotoriek werkte niet mee zoals gewenst. Ik had me eigenlijk voorgenomen om lekker te ontbijten maar dat werd uiteindelijk makkelijk (desondanks wel lekker hoor maar niet zoals gedacht). Ook toen ik op het punt stond om te vertrekken werkte mijn blaas/ darmen niet mee. Maar toch heb ik me, wonderwel, niet laten opjagen. Ik heb alles gewoon op mijn gemak (voor zover je van gemak kunt spreken dan) gedaan zodat ik uiteindelijk om 8.40 toch kon vertrekken. Dus uiteindelijk reed ik om 8.57 het schoolplein op; ik was dus toch nog net op tijd!

Maar eenmaal op het schoolplein vond ik het verdacht stil; ik zag geen fietsen, in groep 6/7 zag ik niemand (dat was op zich niet vreemd omdat zij dinsdags aan het gymmen zijn als ik aankom) maar ook in de andere groepen zag ik geen leven. En toen ging er ineens weer een lampje branden; de school was dicht ivm met de staking in de A’dam Arena. Nu was wel de afspraak dat als je niet ging staken dat je dan toch aanwezig moest zijn om het e.e.a voor te bereiden maar ik HEB niets voor te bereiden. In feite had ik dus niets te zoeken op school. En eigenlijk had ik ook niet willen komen maar door al dat gedoe van vanmorgen is dat me dus totaal ontschoten.

Maar ja, nu ik er toch was kon ik mezelf maar beter nuttig maken. Dus heb ik oefeningen uitgezocht voor de ‘breuken-kinderen’ en zou ik het spreekbeurt format kopiëren voor mezelf en de leerkracht van groep 5. NOT dus want het kopieerapparaat bleek (alweer) stuk. Dus heb ik een beetje geholpen met de activiteiten voor het kamp en heb ik hier en daar wat met aanwezige leerkrachten gebabbeld. Niett veel bijzonders dus maar ik merkte wel dat het meer dan genoeg was.n Kennelijk had de situatie van vanmorgen toch wel zoveel energie gevraagd dat ik ook geen puf had om meer te moeten doen. Dus wat dat betreft was het een geluk bij een ongeluk dat er geen leerlingen waren.

Nou en dat het gedoe van vanmorgen meer energie gevreten had dan gedacht bleek wel toen ik thuis kwam. Ik heb eerst rustig moeten zitten voordat ik lunch kon gaan maken en zelfs dat ging moeizaam. Dus toen ik eindelijk aan het spoelen was hoopte ik wat uit te kunnen rusten maar at viel tegen. Het louter blijven zitten kostte me de nodige moeite en energie zodat er van echt uitrusten geen sprake was. Dus na het spoelen ben ik in de kamer in een stoel geploft met de tv/ dvd en de laptop binnen handbereik zodat ik niet meer weg hoefde. Ik had een echte ‘energie-dip’. Toch kwam ik weer enigszins bij zinnen na het avondeten want ik had daarna wel weer genoeg puf om tv te kijken, een snack te maken en daarna gezellig samen met Erik NCIS te kijken. A was ik toch wel weer doodmoe toen ik om 21.45 in bed stapte want ik ben als een blok in slaapgevallen.

En ondanks dat ik best redelijk geslapen heb, even ongeacht het feit dat ik weer meerdere keren ‘ruzie’ had met verstrengelde benen, was ik vanmorgen nog steeds hondsmoe. Dus vandaag is het weer een rustig dagje want meer zit er echt niet in. En hoewel het min of meer ingecalculeerd is, ik werk niet voor niets om de dag, valt het me momenteel toch even zwaar. Maar., zo optimistisch as ik ben, ik gok erop dat het weer even een ‘dip’ is waar ik straks vanzelf weer uitrol, toch?

Afgelopen vrijdag ben ik voor de 6^e keer bij de osteopaat geweest. Dat het kennelijk toch weer wat beter met me gaat blijkt wel uit het feit dat de sessie maar 30 minuten geduurd heeft (al is het ergens wel vreemd dat dit vervolgconsult net zo duur kost als een vervolgconsult van 1 uur. Maar ach ik moet niet zeuren want de verzekering vergoedt toch, ben niet voor niets zo hoog verzekerd).

Na het gebruikelijke ‘hoe gaat het nu?’ inleidende praatje moest ik gaan liggen. Omdat ik aangaf weer wat last te ondervinden van mijn blaas is hij hiermee begonnen; deze weer te ‘mobiliseren’ zoals de osteopaat het noemt. Hierna heeft  hij weer wat gedaan met de beweeglijkheid in mijn rechterbeen. Dat de gewenste oefening niet gaat is jammer maar gezien de MS ‘niets aan te doen’. Maar het blijft wel gewenst en belangrijk om dan de andere been oefening en de buikspieren te blijven oefenen met de gegeven oefening die wel lukt.  Kennelijk is hiervoor geen absolute stilte en/ of concentratie nodig want terwijl hij bezig
was vroeg hij nog van als en kon ik gewoon antwoorden. Hij heeft het niet zo expliciet gezegd maar toen hij aan mijn hoofd begon heb ik uit mezelf mijn  mond gehouden, heb ik mijn ogen gesloten en heb ik mezelf helemaal over gegeven aan zijn behandeling.

En hoe gek het misschien ook klinkt, op dat moment kom ik wel helemaal tot rust en ‘merk’ ik van alles in/ aan mijn lichaam, zelfs als de osteopaat het betreffende lichaamsdeel niet eens aanraakt. Na mijn hoofd en nek waren mijn armen aan de beurt. Vervolgens mijn buik en rug en tot slot beide benen. Toen hij klaar was zei de osteopaat ok dat hij kon merken/ voelen dat het idd iets beter met me gaat want ik was rustiger in mijn hoofd en nek. De blaas is iets wat we moeten blijven stimuleren en dat rechterbeen blijft een zorgenkindje. Nou en nadat ik weer een nieuwe afspraak gemaakt had ben ik gegaan.

En toen ik wegging ontdekte ik ook dat het kennelijk wat beter gaat met me want ik was niet eens zo heel moe/ uitgeput van de sessie. Dus toen ik thuis kwam heb ik eest nog een was aangezet en even achter de laptop (de computer staat bij Ron omdat het geluid het niet doet) gezeten omdat Erik nog niet op was. Maar toen hij wakker en aangekleed was zijn we boodschappen gaan doen en dat ging best goed. Na de boodschappen heb ik toch nog wel gespoeld. En na het eten heb ik een film gekeken tot 21.50 en nog steeds was ik niet echt vermoeid. Wel ben ik op dat moment heel wijselijk gaan slapen aangezien we zaterdagavond een spellenavond zouden hebben in Elst (en het waarschijnlijk weer laat zou worden). Ik heb een goede nacht gehad.

Maar zaterdagochtend (lees 12.12 uur) bleek toch de vermoeidheid eruit te komen. Behalve het feit dat ik eigenlijk al moeite had om überhaupt wakker te worden, deden mijn ledematen ook niet echt gezellig mee. Mijn benen zaten telkens in de knoop en sleepte maar gewoon erachteraan en ook uit mijn handen kwam niets. Ik zat er echt even doorheen. Toch had ik mijn zinnen gezet op de spellenavond met Daphne, Remco, Priscilla en Martin dus ik dacht, als ik me nu gewoon heel rustig houd dan gaat het straks vanzelf wel weer beter, zeker als ik even in de buitenlucht (al is het dan alleen maar auto in en auto uit) ben. Dat viel toch wel even tegen zodat ik, toen ik eenmaal binnen bij Daphne & Remco op de bank zat, dacht waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen. Maar na een drankje, even te kletsen ‘ontwaakte’ ik toch langzaam want toen Martin en Priscilla kwamen ging het wel weer redelijk en had ik er echt zin in. Nou en nadat we Chinees gegeten hadden ging het helemaal weer zodat ik helemaal ‘in the winning mood’ begon aan de spellenavond.

Het potje Kolonisten ging zelf zo god dat ik op een gegeven moment zelfs inderdaad aan de winnende hnd was. Het ging fout  toen ik eenmaal de 10  punten had maar deze en ronde vast moest weten te houden. Toen werd ik  ineens van alle kanten gesaboteerd en werd het uiteindelijk een soort wedloop tussen Remco en Erik waarbij toch Remco aan het langste eind trok. Maar desondanks heb ik een ontzettend leuk spelletje gespeeld. Nadat Martin en Priscilla zijn gegaan hebben we met zijn vieren (per dtel) nog het spelletje ’30 seconds’ gespeeld en ook dat was erg leuk.  Voordat we gingen
hebben we nog even een afspraak gemaakt voor de 30^ste; Daphne en ik gaan naar de flat voor de NVM Open Huis en na afloop samen tapas eten bij  http://www.gringosdoetinchem.nl/ , Erik geeft Remco uitleg en gaat daarna sporten terwijl Remco eerst gaat klussen en dan naar de flat komt. Vervolgens gaan hij en Erik wat eten en kijken we na afloop wel hoe we de avond verder door brengen. Maar dat het een geslaagde dag gaat worden staat vast!

Sinds mijn vorige berichtje heb ik weer een hoop gedaan. Niet echt hele  bijzondere dingen maar allemaal eigenlijk wel net effe zo leuk dat ik er kort wat over wil zeggen (en ik ga ook echt proberen het kort te houden hoor ).

Sinds de MS les en de vervelende eye-opener heb ik voor mezelf een aantal doelen gesteld en 1 daarvan is om meer en vaker contact te zoeken met vriendinnen. Dus in het kader daarvan heb ik weer de nodige telefoontjes gehad en ben ik bij Simone op de koffie (nou ja thee dan) geweest en ben ik weer lekker bij gekletst met een hoop mensen. En dat voelt goed, nu nog hopen dat ik dit vol kan houden.

Verder zijn we op zaterdag 11 februari met de hele fam. Staring onbeperkt pannenkoeken wezen eten bij www.debrugkabouter.nl . Nou en onbeperkt van de hele kaart laat ik me natuurlijk geen 2x zeggen. Dus heb ik me tegoed gedaan aan 2x de Noorse pannenkoek (gerookte zalmsnippers, crème fraîche en wat sla garnituur) en eentje met warme kersen en slagroom; erg lekker. Al zat ik wel vol daarna, haha. Maar het was erg gezellig en dat is het belangrijkste. Bovendien ging het erg goed met mijn blaas en darmen dus dat was ook een mooie bijkomstigheid. Nou en na het pannenkoeken eten zijn we nog even wezen ‘na-tafelen’ bij mijn schoonouders thuis en daar is toen het e.e.a. ter  sprake gekomen. Omdat zowel wij (met nog steeds de flat niet verkocht L) als Yvette er eigenlijk helemaal doorheen zitten en we toch allebei eigenlijk wel de behoefte hebben om eruit te gaan werd het idee voor een gezamelijke vakantie geboren. Nou en na nog wat verder erover gepraat te hebben werd het al gauw concreet en hebben een een halve week later geboekt; de reis gaat dus met 5 personen; Yvette, Jens, Bent, Erik en ik) naar Denemarken in de eerste week van mei. We hebben daar dan een 8 persoons huisje  http://www.dfb.nl/vakantiehuis/26696/jegum+denemarken.html) en dan hebben we sowieso 2dagen Legoland erbij. En hoewel het van tevoren niet uitgezocht is blijkt dit precies hetzelfde vakantiepark te zijn als waar Erik en ik in 2004 gezeten hebben, haha.

Nou en wat betreft de MS heb ik ook weer de nodige noodzakelijke dingen gedaan. Zo heb ik weet een dysport injectie gekregen en dat was ook wel weer nodig gezien het feit dat mijn been 4 dagen ervoor weer fanatiek begon met trillen. Ik had het nog bijna af moeten zeggen, tot grote ergernis van mij want dan had ik pas over 2mnd terecht gekund, omdat de scooter start problemen had. En dat met nety een nieuwe scooter dus ik had al weer even flink de balen van dat ding. Nu heb ik als tip gekregen van Herenwal (die ik maar belde toen die die dag voor de 3^e keer al niet wilde starten) om de scooter te starten met het gas helemaal open. Ik begreep het eerst niet zo waarom maar het werkte dus ik vond het allang best. Toen ik het Erik vertelde heeft hij het uitgelegd en nu begrijp ik het. En verder heb ik weer de halfjaarlijkse controle gehad bij de neuroloog. Wat betreft mijn eye-opener heeft hij me weer doorverwezen voor weer een NPO en wat mijn medicatie betreffende moest ik weer bloed gaan prikken voor de antistoffen. (al was dat wel weer even een ‘nacht klus’ omdat er min.4 moet en max. 12 uur mag zitten tussen de laatste injectie en de bloedafname. Dat was effe pittig en vermoeiend om te regelen maar het is gelukt dus nu is het wachten op de uitslag al ben ik daar niet zo bang voor. Ik heb eigenlijk al sinds ik in Doetinchem woon geen schub meer gehad dus de Rebif functioneert prima, al zeg ik het zelf).  Verder was hij tevreden. Nou en als hij  dat is dan ben ik dat ook.

Nou en ik heb de carnaval erop zitten voor 2012. Eigenlijk ben ik helemaal geen carnavalspersoon maar ergens had ik me zinnen erop gezet om dit jaar als heks te gaan; ik had een pruik en muts bij de Xenos gekocht en ik had mam een te gek kostuum laten maken.                  <foto invoegen>
Hoewel het erg leuk was, ben ik toch na anderhalf uur weer gegaan; ik was gesloopt. Wat dat betreft merk ik aan dit soort dingen wel dat de MS niet stil zit. En goed, ik was ‘kapot’ na de carnaval op school maar ik heb het wel weer mee gepakt en niemand die me dat nog afneemt Dat ik vervolgens in de aansluitende vakantie ziek was (gewoon grieperig) was vervelend maar niet onoverkoombaar. Tja, het is wel niet de vakantie geworden die ik had gepland maar daarwntegen was ik wel weer ‘fris’ toen de school weer begon en ergens is dat me ook wel een hoop waard. En ergens heb ik toch nog een klein beetje vakantie gehad door het laatste weekend toch op kraamvisite te kunnen bij Anne en Maud.

Nou dat was in vogelvlucht weer even wat er gebeurd is (het is niet eens zo heel lang geworden, toch??)

Het is nu carnavals/ krokusvakantie en ik zit weer even in zak en as. Dus dit berichtje is dan ook een korte (vergeleken met mijn normale berichten dan ).  Behalve het feit dat ik ziekjes ben (Erik is echt ziek en heeft mij wel aangestoken maar het zet nog niet voldoende door om me ook echt ziek te voelen) speelt er weer even zoveel door mijn hoofd dat ik alleen daar eigenlijk al ‘ziek’ van ben.  En tegelijkertijd is er nog zoveel wat ik WIL doen dat ik een beetje het overzicht kwijt ben waardoor ook daardoor ik het allemaal even niet meer weet. En gek genoeg (maar niet heus) merk ik dat dan ook weer aan mijn lichaam; ik heb last van stress hoofdpijnen en mijn darmen zijn, ondanks dat ik gespoeld heb, enorm van slag waardoor ongelukjes weer vaker voorkomen. En ergens zou dat een signaal moeten zijn dat ik het rustiger aan moet doen maar kennelijk is mijn ‘systeem’ daar niet op gebouwd want ik blaas gewoon door, tot alle ellende aan toe. Ik wijd er daarom nu ook maar even niet verder over uit, ik moet het e.e.a. eerst even rustig laten bezinken en als ik dan weer orde op zaken heb (of ik elk geval goed genoeg om echt weer door te kunnen) dan zal ik het hele verhaal misschien nog wel vertellen. Maar nu dus gewon even niet!

Even een kort berichtje omdat ik het wel even kwijt moet maar niet zo heel groots is (nou ja het is wel ‘groots’ voor mij dan maar het kan in een paar zinnen wel gezegd worden). Toen ik gisteren een mail kreeg van een ‘malone-lotgenoot’ heb ik daar gewoon op gereageerd. Echter toen ik eenmaal om 21.00 uur in bed  lag gingen er allerlei gedachtes door mijn hoofd betreffende die mail. En op dat moment besefte ik ineens dat mijn ‘geheugen/ informatieverwerking’ achter loopt. Goed, ergens wist ik dat al wel door het NPO maar ik heb er tot dusver geen ‘last’ van gehad, het was zelfs een goed excuus als ik weer wat (onbelangrijks) vergeten was, haha. Maar na gisteravond ben ik toch eens gaan nadenken.

Nu ben ik altijd al niet zo ad-rem geweest maar terugkijkend op de laatste tijd merk ik dat ik langer nodig heb om bepaalde informatie tot me door te laten dingen, meestal moet ik er ‘een nachtje over slapen’. Want in mijn (bijna) slaap krijg ik alle rust om de verkregen info nog eens na te ‘lopen’ en er een gepaste reactie op te kunnen geven. Maar omdat die ‘bewustwording’ er op het moment van de info er nog niet is houd ik mijn mond. En ergens voelt het heel lullig om er later nog op terug te moeten komen. Nu is dat in privé contact niet zo’n probleem, het wordt me wel ‘vergeven’ zeg maar, maar het is lastiger als het belangrijke zaken zoals bijv. een groot overleg op mijn werk betreft. Je komt daar eens in de 6 tot 8 weken bij elkaar en je kunt  iedereen niet ‘even’ terugroepen omdat ik nog een ingeving heb gehad.

En dat is dus wel iets waar ik op moet gaan letten en misschien zelfs wel hulp bij moet zoeken. Want dit kan natuurlijk niet maar omdat het ergens zo onbewust gebeurd denk ik niet dat ik dit alleen kan oplossen; ik zal het er eens met Erik over hebben En ergens dringt dan weer tot me door dat de MS nog steeds actief is, ze heeft alweer terrein gewonnen! En daar baal ik van want het gaat allemaal heel geleidelijk aan zodat ik het in de eerste instantie niet eens merk maar op het moment dat dit dus wel doordringt dan is het meteen weer zo’n klap in het gezicht. Bah, die kl*** MS ook.

De rest van het tweede jaar PABO verliep goed. Het inhalen van de vakken die ik vorig jaar had laten vallen was even onwennig omdat het in een klas met totale onbekenden was. Toch ging het goed en waren de contacten leuk. Verder liep ik deze keer stage op een grotere school; iedere jaargroep ‘apart’ en minimaal 1 maar soms zelfs 2x. Ik ben begonnen in groep 5 en dat was erg leuk, een leeftijdsgroep waar ik me prettig bij voel maar ook nog ‘boven’ kan staan. Mijn 2^e stageperiode was op dezelfde school maar nu in groep 8. Het ging wel maar ik merkte dat ik heel veel affiniteit had met de leerlingen waardoor ik er vaker ‘tussen’  stond dan boven. Maar deze stage heeft wel een hoop duidelijk gemaakt. Zo zijn we wegens een project met de hele klas naar het naburig wijkcentrum gelopen. Omdat ik me niet onder wil.de doen voor de leerlingen heb ik ook gelopen maar dat is een echte uitputtingsslag geweest. Dus eenmaal in dat wijkcentrum heb ik er achteraf maar bar weinig van meegekregen wat verteld werd omdat ik weer ‘even mens moest worden’, aan het bijkomen was van de ‘wandeling’  zeg maar. Maar tijdens de aardrijkskunde opdracht (zet een soort speurtocht uit en loop deze met de leerlingen) had ik het slimmer aangepakt. Omdat er telkens onderweg ‘kijk opdrachten’ waren voor de kinderen kon ik telkens tussendoor even zitten en dat werkte goed. Bovendien had ik een groepje ‘probleemleerlingen’ bij me maar door mijn sociale band met ze luisterden ze heel goed en waren ze zelfs bereid me te ondersteunen als het te zwaar werd. Toen werd mij duidelijk dat mijn pedagogische aspecten heel goed zijn en dat was erg prettig om te merken. Maar daarnaast kwam ik in deze stage ook tot een ‘eye opener’. Tijdens een van de eerste gymlessen, die ik nog observeerde, viel er iets voor waardoor mijn ogen open gingen. Tijdens een turnles ging er iets verkeerd maar door een snelle reflex reactie van de leerkracht liep het goed af. En toen gingen bij mij alarmbellen rinkelen. Ik had dat nooit gekund waardoor ik tot het besef kwam dat gymlessen voor mij onverantwoord zijn om te geven (hoe volwassen van mij hè?). Dus toen ik na deze stage weer op school was heb ik een gesprek aangevraagd met de gymdocent en de jaar coördinator. In dat gesprek werd mijn mening/ argument geaccepteerd en werd er besloten dat ik de gymlessen definitief zou laten vallen. Dit zou dan wel tot gevolg hebben dat ik niet bevoegd zou zijn tot het geven van gymlessen maar dat vond ik totaal niet erg. Omdat echter in de periode erop de gymlessen ergens middenin het rooster gepland stonden ben ik er telkens wel bij geweest maar heb ik verder niet meegedaan. De tentamens van gym heb ik dus ook niet mee gedaan en ergens was dit een hele opluchting.

Het einde van het schooljaar heb ik goed gehaald en afgerond. Ik had de resterende vakken gehaald (ingehaald en/ of alsnog de studiepunten behaald door inhaaltentamens) dus ik had mijn P (propedeuse) behaald. Het was wel een kleine domper dat het ophalen van dat papiertje bij de administratie moest. Ik kreeg een mondeling gefeliciteerd waarna ik moest tekenen en weer kon gaan. Enerzijds was dat een dompertje maar anderzijds was het wel vlot en makkelijk. Toen het gros vorig schooljaar zijn P behaalde was er een hele ‘ceremonie’, kregen ze een hand en een bloemetje waarna er getekend werd. Ergens vond ik het jammer dat er nu niet een kleinere ‘ceremonie’ was want ik was heus niet de enigste die zijn P nu pas behaald had, maar aan de andere kant was ik ergens wel blij toe want ik blijf het vervelend vinden om (op welke manier dan ook) in de spotlights te staan, haha. Maar al met al had ik dus ook PABO 2 succesvol afgerond en was ik dus weer een stap dichter bij mijn doel; juffrouw worden.

Om dit schooljaar te eindigen met mijn liefdesverhaal. Omdat Erik geslaagd was, en dus van de PABO af zou gaan, besloten we dat we met zijn drieën; Erik, Stephanie (die griet van het introductiekamp via wie ik Erik heb kleren kennen) en ik wat zouden gaan drinken. Om wat voor een reden dan ook kwam Steffi niet opdagen zodat ik alleen met Erik wat ben gaan drinken. We zijn toen in Nijmegen bij café Camelot geweest. Dat was heel gezellig want we hebben over van alles en nog wat gepraat. Blijkbaar vertrouwde Erik mij toch wel zoveel dat hij mij dingen verteld heeft die hij niet zo gauw aan iemand verteld (maar dat wist ik op dat moment niet). Op een gegeven moment ging het gesprek wat meer richting relaties enzo. Toen Erik vroeg hoe dat bij mij zat ging er geen lichtje branden bij me. Ik zeg dus ook doodleuk “ik ben momenteel vrijgezel en dat bevalt me prima. Want ja, als ik een vriendje krijg moet ik toch vertellen dat ik MS heb en daardoor veel dingen niet meer kan. Voor mijn idee gaat zo’n gozer dan direct lopen. Nee, dan doe ik het nog wel effe alleen”. Maar als hij dat durfde te vragen aan mij, dan kan ik ook wel heel onschuldig (niet dus!!!!!) informeren naar het hartje. Pas toen kwam ik achter de waarheid. Als ik dat eerder geweten had, wie weet wat er dan gebeurd zou zijn. Maar goed. Na het kletsen hebben we nog wat gepoold. En gek genoeg heb ik, met mijn onhandige motoriek, toch nog gewonnen (zou hij me stiekem hebben laten winnen??). Na het poolen zijn we terug gegaan naar het station. Erik zou daar wat eten voor zijn diploma uitreiking en ik zou weer naar huis gaan (ik had nog een afspraak met een vriendin). Tot mijn verbazing liep Erik mee naar perron 4, dit deed hij nooit. Hoewel ik het ietwat raar vond ging er toch geen lichtje branden. Eenmaal op het perron had ik het lef niet om de eerste stapte zetten en Erik blijkbaar ook niet want er gebeurde niets. En zo eindigde PABO 2 op een ‘open manier’.